Diindahání

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Tuesday, January 22, 2019

႐ိုဟင္ဂ်ာ႐ိုးရာ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ




🎎 ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ 🎎

ေရးသူ 📚 ႐ိုဟင္ေလး
အမ်ဳိးအစား 📚 ႐ိုဟင္ဂ်ာ ႐ိုးရာႏွင့္ ယဥ္ေက်းမႈ |

“လူမွာအဝတ္၊ ေတာင္းမွာအကြပ္” ဆိုသည့္ ဆို႐ိုးစကားအတိုင္း ကမၻာေလာက၏ လူတို႔သည္ ယဥ္ေက်းျခင္း၊ ႐ိုင္းစိုင္းျခင္း တို႔ ခြဲျခားသတ္မွတ္ရာတြင္ ၎သူတို႔၏ ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ၊ ေျပာဆို ဆက္ဆံမႈကလည္း အဓိကက႑တြင္ ပါဝင္ပါသည္။ ကမ႓ာ့ လူမ်ဳိးအသီးသီး၌ သူတို႔ က်က္စားမီွတင္း ေနထိုင္ရာ ေဒသ၊ ရာသီဥတုႏွင့္ မိမိတို႔ ကိုးကြယ္ရာ ဘာသာအလိုက္ မတူကြဲျပားေသာ အဝတ္အစားမ်ားကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဆင္ယင္လာၾကသည္။ ေရွး႐ိုးအစဥ္အလာ ဓေလ့ထံုးစံ အလိုက္  အဆင္တန္ဆာမ်ားကို  ဂုဏ္သိကၡာရိွရိွ တျမတ္တႏိုး ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ ထို ဝတ္စားဆင္ယင္မႈတို႔သည္ သူတို႔၏ အမွတ္အသား လကၡဏာပင္ ျဖစ္ေပသည္။ 


“Gas siné bahole , Manúic siné ahol le.” 



ထိုသို႔ ဝတ္ဆင္ရာတြင္ အမ်ဳိးသား အဝတ္တန္ဆာ ႏွင့္ အမ်ဳိးသမီး အဝတ္တန္ဆာ ဟူ၍  တကြဲတျပား ဝတ္ဆင္ေလ့ရိွသည္။ 






႐ိုဟင္ဂ်ာတိုင္းရင္းသားတို႔သည္ ဟိုးေရွးပေဝသဏီကစ၍  အဝတ္အစားမ်ား အသြင္သ႑ာန္ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲ ဝတ္ဆင္လာခဲ့သည္။ ေရွးေခတ္ႏွင့္ ယခုေခတ္ ကြာျခားမႈေတာ့ ရိွမည္။ သို႔ရာတြင္ နီးနီးစပ္စပ္ တူညီမႈေတာ့ရိွသည္။ တစ္ဖက္က တေျမေန တေရေသာက္ ညီေနာင္ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ ဝတ္စား ဆင္ယင္ပံုႏွင့္လည္း အေတာ္ကို တူလြန္လွသည္။ 


အမ်ဳိးသားႏွင့္ အမ်ဳိးသမီး ခြဲခြဲျခားျခား ဝတ္ဆင္ေလ့ရိွသည္။ ေရွးအမ်ဳိးသားမ်ားသည္ လက္မဲ့ ကိုယ္လံု အက်ႌမ်ားကို ဝတ္ခဲ့သည္ကိုလည္း ဖူတီမ်ားအရ သိရသည္။ ေခတ္ကာလ ၾကာလာသည္ႏွင့္မွ် လူတို႔၏ အဝတ္တန္ဆာသည္ တေျဖးေျဖး တိုးတက္လာေလသည္။ ေရွး ယဥ္ေက်းထြန္းကားခဲ့ေသာ ကာလတြင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔သည္ ေတာင္ရွည္ပုဆိုး ႏွင့္ လက္ရွည္ အက်ႌျဖဴကို ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းၾက သည္။ ခါးစည္း စည္းၾကသည္။ အမ်ဳိးသမီး ရင္ဖံုးဆူလီအက်ႌနီမ်ား ႏွင့္ ေကသ ထိုင္ဥ္ မ်ား (ထဘီ) ဝတ္ဆင္ေလ့ရိွၾကသည္။ ပုဝါတဘက္ ေခါင္းမွ ရင္ဖံုးေအာင္ လႊမ္းၾကသည္။ ဆံထံုးတြင္ ပန္းကံုး၊ ပန္းပြင့္မ်ား ပန္ၾကသည္။ လက္ဝတ္ရတနာမ်ားကို ေျခ၊ လက္၊ လည္ပင္း၊ နားရြက္ ႏွင့္ ေခါင္းတို႔၌  တန္ဆာဆင္ၾက သည္။ ယင္းတို႔ကို အမ်ဳိးသား အဝတ္စားဆင္ယင္မႈႏွင့္ အမ်ဳိးသမီး ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ ဟူ၍ ႏွစ္ပိုင္း ခြဲ၍ ေအာက္တြင္ အေသးစိတ္ ေဖာ္ျပေပးပါမည္။


(၁) အမ်ဳိးသား ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ

Head-man Abdu Salam Duashí from Buthidaung in 
Rohingya traditional clothing. “Burmese Outposts”.
(က) ဘာဇူအက်ၤႌ


႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔သည္ အက်ႌကို ဘာဇူ [Bazu] ဟု ေခၚၾကသည္။ ေရွးေခတ္က ႐ိုဟင္ဂ်ာအမ်ဳိးသားတို႔သည္ ဆူလိ[Sulí] ဟုေခၚေသာ အက်ႌမ်ဳိးကို ဝတ္ဆင္ခဲ့ၾကသည္။  ဆူလိသည္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ႐ိုးရာအက်ႌျဖစ္သည္။ ေယာက္်ား ဆူလိ ႏွင့္ မိန္းမ ဆူလိ ဟူ၍ ႏွစ္မ်ဳိးရိွသည္။ ေယာက်္ား ဆူလိကို ဖတု [Fátu] ဟုလည္း ေခၚၾကသည္။ ယေန႔ေခတ္ ဇူဗၺာ [Zubba] အထက္ပိုင္းႏွင့္ ပံုစံတူသည္။ ေယာက်္ား ဆူလိအက်ႌ ေအာက္ပိုင္း အနည္းငယ္ ရွည္သည္။ တင္ပါးထိ ေရာက္သည္။ အက်ႌပံုစံမွာ ယေန႔ အဂၤလိပ္ပံုစံ မဟုတ္ဘဲ ရင္ကြဲ တစ္တြာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ၾကယ္သီး တပ္ရန္ ဟထားသည္။ အဝတ္ႏွင့္ လုပ္ထားေသာ ဂူလိဖီထား [Gulí Fita] ခ်ည္ၾကယ္သီးကို တပ္ၾကသည္။  လက္မွာလည္း  အက်ႌလက္ဖ်ား (Cuff) မပါေခ်။ ေဟာင္ေလာင္သာ ျဖစ္သည္။ ေကာ္လာ လည္ပတ္လည္း မပါေခ်။ အင္ဒို အဝတ္အစားႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္ တူသည္။ အာရပ္လူမ်ဳိး အဝတ္အစားမွ အသြင္ေျပာင္းလာသည္ဟု ပညာရွင္မ်ားက ဆိုစမွတ္ျပဳၾကသည္။ 

(ခ) ေစာ့ေဒၚရီယား [ ျပင္ခံ ]


ကိုလိုနီေခတ္တြင္ အဆိုပါ ဆူလိအက်ႌကို အေပၚဝတ္ အက်ႌ (တိုက္ပံုအက်ၤႌ) အျဖစ္ ပြဲလမ္းသဘင္တို႔၌ ဝတ္ဆင္လာၾကသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အျခားတိုင္းရင္းသား ညီေနာင္တို႔၏ တိုက္ပံုႏွင့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ တိုင္းရင္းသားတို႔၏ တိုက္ပံုမွာ သိသိသာသာ ခြဲျခားလာသည္။ ဆူလိအက်ႌကို ရင္ဘက္ အထက္ေအာက္ ေတာက္ေလွ်ာက္ ျဖတ္၍ ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ ေအာက္ေျခမွာ နည္းနည္းတိုလာကာ  တင္ပါးတစ္ဝက္ေလာက္ ရွည္သည္ကို ေတြ႕ရပါမည္။  အက်ႌအိတ္ကား ယေန႔ကဲ့သို႔ ရင္ဘတ္၌မရိွပါ။ အက်ႌေအာက္ေျခ၌သာ တစ္ဘက္ အိတ္တစ္အိတ္စီ ကပ္ထားသည္။   အက်ႌအတြင္းဘက္၌ အျပင္အိတ္ တည့္တည့္တြင္ အိတ္ႏွစ္ အိတ္ ရိွခဲ့သည္ဟုလည္း သက္ႀကီးမ်ားက ဆိုၾကသည္။ မတားမဆီး ႏိုင္ေအာင္ ကိုလိုနီယဥ္ေက်းမႈ စီးဝင္ခ်ိန္ တြင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ အမ်ဳိးသားအခ်ဳိ႕သည္ ႐ိုးရာအျပင္ခံအစား အဂၤလိပ္ ကုပ္အက်ႌ (Coat)ကို ဝတ္ဆင္ခဲ့ေၾကာင္း ကိုလည္း ေတြ႕ရပါသည္။ အတြင္း၌ ေခတ္ေပၚအက်ႌကို ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ 

ဘာသာေရး လုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ား ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ အက်ႌကို အျပင္ထုတ္ ဝတ္ၾကေလ့ရိွသည္။ 

(ဂ) ေဖာ္ရီ [ေခါင္းေပါင္း] 

ေဖာ္ရီသည္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ အမ်ဳိးသားတို႔၏ က်က္သေရေဆာင္သကဲ့သို႔ တမန္ေတာ္ျမတ္၏ စႏြတ္ေတာ္ တစ္ပါးလည္း ျဖစ္သည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔သည္ အမ်ားအားျဖင့္ ေခါင္းေပါင္းျဖဴကို ေပါင္းၾကသည္။ ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းပံုေပါင္းနည္းလည္း အျခားတိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ အတန္ျခားနားသည္။ ဦးေခါင္း၏ ေနာက္ဘက္၌ ေခါင္းေပါင္း အၿမီး တစ္ဖက္ကို ေအာက္ဘက္ (ပခံုးဘက္)သို႔  တစ္တြာေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ ခ်ထားရသည္။ ေနာက္အစြန္းတစ္ဘက္ကို ေခါင္းအထက္ဘက္သို႔ လက္ေခ်ာင္းေလးေခ်ာင္းပမာဏခန္႔  ေမာက္ေထာင္ထား ရသည္။ 

နန္းေတာ္ ေလးေတာ္တပ္၊ ဘုရင့္သက္ေစာင့္တပ္တို႔၌ အမႉးထမ္းေနေသာ ႐ိုဟင္ဂ်ာ သူရဲေကာင္းတို႔သည္ ပုဆိုးကို အိႏၵိယပံုစံ ခါးေတာင့္က်ဳိင္း ဝတ္ဆင္ၾကၿပီး ခါးတြင္ ခါးစည္းတစ္ခု စည္္းထားရသည္ဟု ဆိုသည္။ ငွက္ေတာင္ဓားရွည္ကို ခါး၌ လြယ္သည္။ ေခါင္းေပါင္းအစ ဘုရင္က သတ္မွတ္ထားေသာ ရာထူးအလိုက္ ေခါင္းေပါင္းပံုစံ ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းေလ့ရိွသည္။ သက္ႀကီးမ်ားသည္ ေခါင္းေပါင္းကို ေပါင္းၿမဲ ျဖစ္သည္။ 

ကိုလိုနီ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းသည့္ဓေလ့ အားေပ်ာ့လာသည္။ ေခါင္းေပါင္းအစ ဦးထုပ္ကို ေဆာင္းၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သက္ႀကီးမ်ား၊ အလုပ္ၾကမ္းလုပ္သူမ်ားသည္ ေခါင္းေပါင္းကို ဝတ္ဆင္ေလ့ရိွၾက သည္။ ခါးစည္းစည္းေလ့ရိွသည္။ သက္ႀကီးမ်ားမွာမူ ဦးထုပ္ကို အၿမဲေဆာင္းသည္။  Uiddá Matá cóba andar, Murokko miya bezar. ဆိုသည့္ ႐ိုအဆိုလည္း ရိွသည္။ 

(ဃ) လံုဂီ ပုဆိုး

ေရွးအခါက လံုးကြင္းကို Keñlor hor မွ  Háñr hoor မွ Háiñr lok ဟု အသံေျပာင္း၍ လည္းေကာင္း၊ ဒိုတီ [Doti] ဟုလည္းေကာင္း စသည္ျဖင့္  ေခၚေဝၚၾကသည္။  ပုဆိုးကို ေျခတံဆစ္တစ္ဝက္ ေက်ာ္ေက်ာ္၌ ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ ပုဆိုးဝတ္နည္းကလည္း ေရွ႕ထုတ္ ဝတ္ၾကသည္ ဆိုသည္။ ေရွ႕ဖက္မွ တစ္တြာေလာက္ ေဒါင္လိုက္ အဝတ္ပိုဝတ္သလို ထင္ရသည္။ အရွက္ကို ႏွစ္ထပ္ဖံုးအုပ္ ျခင္းျဖစ္သည္ဟု ယူဆရသည္။ 

ကိုလိုနီေနာက္ပိုင္း ကာလမွစ၍ အမ်ဳိးသားမ်ားသည္ လက္ရွည္ အက်ၤႌျဖဴ၊ ဦးထုပ္ကို ပြဲလမ္းသဘင္ ဝတ္စံုအျဖစ္ ဝတ္ဆင္လာၾကသည္။ သက္ႀကီးအခ်ဳိ႕မွာ ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းၾက၊ အေပၚဝတ္တိုက္ပံု ဝတ္ၾက သည္ကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ အစိုးရ ႐ံုးကိစၥက်လွ်င္ တိုက္ပံုဝတ္ၿမဲျဖစ္သည္။ 


ဘာသာေရးဆရာတို႔မွာ ဇူဘၻာ၊ ကုရ္သာ၊ ဦးထုပ္ႏွင့္ ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းၾကပါသည္။ 



(၂) အမ်ဳိးသမီး ဝတ္စားဆင္ယင္မႈ




Myanmar Rohingya woman wears traditional clothes
in a village Gollyadeil north of the town of Sittwe.
DAMIR SAGOLJ/REUTERS #world_cultures



ဣေႁႏၵရွင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ အိစၥလာမ္သာသနာ့ အထိန္းအကြပ္ သြန္သင္ ဆံုးမခ်က္ႏွင့္အညီ အဝတ္အစား ဝတ္ဆင္ၾကသည္ကို ေခတ္အဆက္ဆက္ ေတြ႕ရေပသည္။ 

(က) ဆူလိဘာဇူ 

ေရွး႐ိုဟင္ဂ်ာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္လည္း ဆူလိ အက်ႌကို ဝတ္ဆင္ခဲ့ၾကသည္။ အမ်ဳိးသားဆူလိႏွင့္ နည္းနည္း ခြဲျခားသည္မွာ ေအာက္ပိုင္း နည္းနည္းတိုသည္။ ကိုယ္ပိုင္း ပြလြန္းသည္။ က်န္အားလံုးကို  တူညီၾကသည္ ဟုဆိုသည္။ အနီေရာင္ အဝတ္အထည္မ်ားကို ႀကိဳက္လြန္ၾကသည္။ 

ဆူလိရင္ဖံုး အက်ႌကို ေဒသအခ်ဳိ႕တြင္ သက္ႀကီးအမ်ဳိးသားမ်ားက ယေန႔တိုင္ ဝတ္ဆင္ေနသည္ကို ေတြ႕ရ သည္။ ယင္းမွာ ဟိုးေရွးပေဝသဏီက ႐ိုဟင္ဂ်ာ ႐ိုးရာအေမႊ တစ္ခုကို လက္ဆင့္ကမ္း ယူေဆာင္လာျခင္း ပင္ျဖစ္သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ Sulí အက်ႌ သည္ ယေန႔ ရင္ဖံုးအက်ႌ၊ ရင္ေစ့အက်ႌ ပံုစံ၊ ေဘးတိုက္ [Bedait] အျဖစ္ ေျပာင္းလာကာ  ယေန႔ပံုစံကို ေတြ႕ရျခင္း ျဖစ္သည္။ 

(ခ) ထိုင္ဥ္ (သို႔) ထားမီ

ေရွးေခတ္က ႐ိုဟင္ဂ်ာ အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ ေကသ [Ketá] ဆိုေသာ လံုးကြင္းထူကို ထဘီအျဖစ္ ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ အထည္လြာ ႏွစ္ထပ္ကို တစ္ထပ္တည္း ခ်ဳပ္၍ ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ အခ်ဳိ႕မွာ  အထည္ထူကို လံုးကြင္းအျဖစ္ ဝတ္ဆင္သည္ဟုလည္း အဆိုကြဲရိွသည္။ ယဥ္ေက်းမႈ တိုးလာသည္ႏွင့္အမွ် အဆင္အယင္လည္း တေျဖးေျဖး တိုးတက္လာသည္။ ေနာက္တြင္ ထိုင္ဥ္ (သို႔) ထားမီ ဟုေခၚေသာ ထဘီကို ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ 

ထဘီကို ေျခဖဝါးဆံုးထိ ဝတ္ၾကသည္။ ေျမ၊ ၾကမ္းျပင္နွင့္ ထိေအာင္ ဝတ္ဆင္သည္လည္း ရိွသည္။ မိမိတို႔ ကိုယ္တိုင္ ရက္လုပ္၍ ဝတ္ဆင္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ 

(ဂ) ႏုမၼာလ္ (မတားရ္ ေဟာရ္)

ႏုမၼာလ္( ေခါင္းလႊမ္းပုဝါ) သည္လည္း ႐ိုဟင္ဂ်ာ အမ်ဳိးသမီးအဝတ္အစားတြင္ အဓိက အဂၤါတစ္ခုျဖစ္သည္။ အလ်ား (၄)ေတာင္ခန္႔ရွည္ေသာ ႏုမၼာလ္ ကို ေခါင္းမွ ရင္ဘတ္ေက်ာ္ထိ လံႈေအာင္  လႊမ္းၾကသည္။ အစြန္း တစ္ဘက္ကို ရင္ဘက္၌ ထားၿပီး က်န္တစ္ဘက္ကို ေက်ာ့ဘက္သို႔ တြဲေလာင္းခ်ထားေလ့ရိွသည္။  

(ဃ) ဂ်ံဴရာ (ဆံထံုး)

မိမိတို႔ ႐ိုးရာအတိုင္း ဆံထံုးအမ်ဳိးမ်ဳိး ထံုးၾကသည္။ ပန္းကံုး၊ ပန္းပြင့္မ်ားကို ပန္ၾကသည္။ လည္၌ သြယ္ႀကိဳးမ်ား ဝတ္ဆင္သည္။ လက္ဝတ္ရတနာ အမ်ဳိးမ်ဳိး ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ (၎တို႔ကို အျခားပို႔စ္တစ္ခုတြင္ ေဖာ္ျပေပး ပါမည္။ 

ဆံပင္ကို ေဒါရီး [Dorí] ဆိုတဲ့ ေရာင္စံုခ်ည္ၾကိဳးျဖင့္ ရစ္ပတ္ၾကသည္။ အေပၚက ဇာပုဝါတစ္ခုကို လႊမ္းထားသည္။ အထူးသျဖင့္ သတိုးသမီးမ်ားကို ဆင္ယင္ရာတြင္ ေဒါရီးႏွင့္ ဆံပင္ရစ္ပတ္ျခင္း၊ ၾကက္ေျခေပါက္ကဲ့သို ဇာျပဳလုပ္၍ အနားတြင္ ခ်ည္စြန္း အလြတ္ျဖန္႔ထားေသာ ခ်ည္ဇကာ ကို ဆံပင္ေပၚ ပတ္ျခင္းမ်ားျပဳလုပ္ၾကသည္။ (အေသးစိတ္ကို ႐ိုအညာ မဂၤလာေဆာင္တြင္ ႐ႉပါ)

(င) ဇာလီ (ခါးစည္း)

အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ ခါးတြင္ ခါးစည္း ပတ္ၾကသည္။ သူေဌးသူႂကြယ္တို႔သည္ ေရႊေငြ ရတနာႏွင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ဒူဝါလီ [Duali] ဟုေခၚေသာ ခါးစည္ကို အလွဆင္ ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ သက္ႀကီးမ်ားကမူ အထည္ျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ခါစည္း [Zali] ကို အၿမဲစည္းၾကသည္။ ဇာလီ ခါးစည္းတြင္ ထည့္ထားစရာ  အေခါင္းရိွသည္။ မိမိတို႔ သိမ္းထားလိုေသာ ေရႊေငြ မတ္ေစ့ ဒဂၤါး အနည္းငယ္တို႔ကို ကိုယ္ႏွင့္မကြာ ထားေလ့ရိွသည္။ “အဘြား၏ ခါးစည္း” ဆိုၿပီး ပံုျပင္ေတာင္ရိွသည္။ 

(စ) ဘိုရ္ခါ

အိမ္ အျပင္ထြက္ေသာအခါ ဘိုရ္ခါ ဝတ္႐ံု [Burka] ၿခံဳၾကသည္။ ပရ္ဒါဟ္ လံုေအာင္ ထီးေဆာင္းေလ့ရိွ သည္။ မည္သည့္ ရာသီျဖစ္ေစကာမူ ထီးေဆာင္းၾကသည္။ ယေန႔ ထီးေဆာင္းသည့္ ဓေလ့ ကြယ္ေပ်ာက္ လာေနသည္။ အခ်ဳိ႕ ေရွးဘိုရ္ခါ ပံုစံမ်ားမွာ ထူးဆန္းလွသည္။ မ်က္စိ ႏွစ္လံုး ျမင္ရန္သာ အေပါက္ရိွေသာ ဘိုရ္ခါျဖစ္သည္။ ပြဲလမ္းသဘင္၌ အခ်ဳိ႕က အေပၚ႐ံု ဇာအက်ႌမ်ားကိုလည္း ဝတ္ဆင္ၾကသည္။ 



ဤသို႔ျဖင့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ  အဖိုးအနဂၣ  ႐ိုးရာဝတ္စားဆင္ယင္မႈသည္ အိစၥလာမ္ တရားေတာ္ႏွင့္ လိုက္ဖက္ ကိုက္ညီသည့္အျပင္ အာရပ္-အာရီယာန္ မ်ဳိးႏြယ္  ႐ိုဟင္ဂ်ာသမိုင္းကိုလည္း ေဖာ္ေဆာင္ေနေပသည္။  က်က္သေရေဆာင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ႐ိုးရာ အဝတ္အစားကို ဂုဏ္ယူစြာ ဝတ္ဆင္ၾကပါစို႔။ 
🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄🎄


No comments:

Post a Comment