Diindahání

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Saturday, June 6, 2020

႐ိုဟင္ဂ်ာ တိုင္းရင္းေဆးသမားေတာ္ ေဒၚအာမီနာဟ္

Daw Amina (1899-1987)

႐ိုဟင္ဂ်ာ တိုင္းရင္းေဆးသမားေတာ္ ေဒၚအာမီနာဟ္ (၁၈၉၉-၁၉၈၇)


ေရွး႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔သည္ ေခတ္အေလ်ာက္ ေဒသထြက္ သဘာဝေဆးဖက္ဝင္ အသီးအရြက္၊ အႏြယ္အျမစ္ စသည္တို႔ကို မိမိတို႔ ဘိုးဘြားအစဥ္အလာမွ လက္ဆင့္ကမ္းရရိွထားေသာ ေရွးေဆးထံုးနည္းမ်ားႏွင့္အညီ ေဆးဝါးမ်ားျပဳလုပ္ကာ  ေရာဂါဘယာကုသေလ့ရိွခဲ့သည္။ ထိုသို႔ ေဆးကုသေပးခဲ့သည့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာတိုင္းရင္းေဆး ထံုးနည္းတတ္ကြၽမ္းေသာ ဆရာသမားေတာ္မ်ားလည္း ေနရာအႏွံ႔ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ေခတ္ကာလတိုးတက္လာသည္ႏွင့္အမွ် တိုင္းရင္းေဆးဝါးမ်ား တစတစ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေနသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာတိုင္းရင္းေဆး သမားေတာ္မ်ားအနက္ အေမ့ခံရေသာ တစ္ဦးအေၾကာင္းကို ဤေနရာတြင္ အက်ဥ္းမွ်ေဖာ္ျပေပးပါမည္။ ထိုသူကား တိုင္းရင္းေဆးသမားေတာ္ တစ္ဦးျဖစ္သည့္အျပင္ စိတ္ေစတနာေကာင္းသူ၊ ရက္ေရာလႉဒါန္းသူ၊ ပညာေရးကို ျမတ္ႏိုးသူ၊ မိမိအမ်ဳိးကို တိုးတက္ေစလိုသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ယင္းသူသည္ အျခားမဟုတ္ ေဘာလီမ်ဳိးႏြယ္စုမွ ေဒၚအာမီနာဟ္ ျဖစ္သည္။ 

အာမီနာဟ္ကို ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၃-၅-၁၂၆၁ (၁၈၉၉) ခုႏွစ္တြင္ ေမာင္းေတာၿမိဳ႕နယ္ ေဘာလီဘာဇားရြာ၌ ဖြားျမင္သည္။ ေမြးခ်င္း ညီအစ္မႏွစ္ဦးအနက္ အႀကီးဆံုးသမီးျဖစ္သည္။ ဖခင္မွာ ေဒးဝန္ႀကီး ဖေတအာလီေဘာလီ၏ျမစ္၊ အာမီရ္အာလီမ်ာ၏ ညီအရင္းျဖစ္သူ အံုဇီရ္အာလီမ်ာႏွင့္ မိခင္မွာ ေဒၚဟားလီမာ တို႔ျဖစ္သည္။ ဖခင္သည္ မဇၩိမေဒသမွ ေခတ္ပညာသင္ယူလာသူျဖစ္၍ မိခင္မွာ ထိုအခ်ိန္က ႐ိုဟင္ဂ်ာတိုင္းရင္းေဆး သမေတာ္တစ္ဦးျဖစ္သည္။ အမီနာဟ္သည္ မ်ာေစာ္ဘြားမိသားစုမွ ဆင္းသက္လာသူျဖစ္ရာ ပစၥည္းဥစၥာ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာသူလည္းျဖစ္သည္။  

ငယ္စဥ္ဘဝတြင္ ေဒသခံ မလဝီဆရာမွ အိစၥလာမ္သာသနာ့ အေျခခံပညာကို သင္ယူတတ္ကြၽမ္းခဲ့သည္။ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခ်ိန္တြင္ မိခင္၏ တိုင္းရင္းေဆးဝါး ေဖာ္စပ္သည့္လုပ္ငန္းတြင္ ကူညီျခင္းျဖင့္ တိုင္းရင္းေဆးပညာ တတ္ကြၽမ္းလာခဲ့သည္။ မိခင္ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ ထိုေဒသတစ္ဝိုက္တြင္ ထင္ရွားေသာ ႐ိုဟင္ဂ်ာတိုင္းရင္းေဆး သမားေတာ္ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ရပ္ေဝးနယ္ျခားမွ ေဝဒနာရွင္မ်ား လာေရာက္ကုသမႈခံယူခဲ့ၾကသည္။ ခြဲစိတ္၍ကုသသည္လည္းရိွသည္ဟု အခ်ဳိ႕က ဆိုသည္။ သူ၏ တိုင္းရင္းေဆးကို Hakimi Daru ဟု အမည္တပ္ေခၚခဲ့သည္။ 

လက္ထပ္ထိမ္းျမႇားရြယ္ေရာက္ေသာအခါ ကာဇီအာဘာတ္ ေခၚ စံပၸာယ္ကံုး၌ တာဝန္က်ေနေသာ ကာဇီ (ထိုခ်ိန္က အဂၤလိပ္ တရားေရးရာအုပ္) ေဘာက္တာမာဟ္မြတ္ႏွင့္ နဖူးစာဆံု၍ လက္ထပ္ထိမ္းျမႇားခဲ့ေလသည္။ သူတို႔မွ သား (၆)ေယာက္ႏွင့္ သမီး (၃) ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။ ၁၉၄၁ ခုႏွစ္တြင္ ခ်စ္ဘဝေဖာ္ ကာဇီ ေဘာက္တာမာဟ္မြတ္သည္  အငယ္ဆံုးသား၏ မ်က္ႏွာမျမင္ရဘဲ ဘဝကိုႏႈတ္ခြန္းဆက္သခဲ့ရွာသည္။ 

ေဒၚအာမီနာဟ္မွာ သားသမီး ၉ ေယာက္ႏွင့္ တစ္ခုလပ္ မုဆိုးမဘဝျဖင့္ မိသားစုေလွႀကီးကို ခုတ္ေမာင္းရေလသည္။ မိဘဖက္မွ အေမြအျဖစ္ လယ္ေျမမ်ား အေျမာက္အျမား ရရိွခဲ့သည္ျဖစ္၍ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ပူပန္စရာမရိွခဲ့ေခ်။ သို႔ေသာ္ ဖခင္၏အရိပ္မရိွေသာ သားသမီးမ်ားကို ပ်ဳိးေထာင္ရန္ကား မုခ်ခက္ခဲလွပါမည္။ အမီနာဟ္သည္ စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာသူျဖစ္သည္။ အေျမာ္အျမင္ေကာင္းသည္။ မိမိလည္း ထင္ရွားေသာ သမားေတာ္တစ္ဦးျဖစ္သည္တစ္ေၾကာင္း၊ 
သားသမီးမ်ား၏ ဖခင္လည္း ကာဇီ တရားေရးရာအုပ္ ျဖစ္သည္တစ္ေၾကာင္း၊ အမ်ဳိးအႏြယ္ကလည္း ပညာတတ္ မ်ာေစာ္ဘြား႐ိုးျဖစ္သည္တစ္ေၾကာင္း စေသာ ေနာက္ခံအေၾကာင္းအရင္းမ်ားေၾကာင့္ ပညာ၏တန္ဖိုးကို သိနားလည္သူျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သားသမီးမ်ားကို ပညာတတ္ျဖစ္ေစရန္ သိႏၷိဌာန္ခ်ခဲ့သည္။ မိမိ၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရင္း မိသားစုကို စနစ္တက် အုပ္ထိန္းခဲ့ေလသည္။ သားသမီးမ်ား၏ ပညာၾကားေရးတြင္ အေႏွာင့္အယွက္မျဖစ္မိေစရန္ မိမိပိုင္လယ္ေျမအခ်ဳိ႕ကို စီပြားျဖစ္ကိုယ္တိုင္ဦးေဆာင္၍ လုပ္ကိုင္ခဲ့သည္။ သားသမီးမ်ားကိုမူ ပညာဘက္သို႔သာ အလံုးအရင္း ထားရိွေစခဲ့သည္။ 

မိခင္အာမီနာဟ္၏ ႀကိဳးပမ္းမူေၾကာင့္ သားႀကီး ေဘဒါရ္အဟ္မတ္  (ေနာင္တြင္ အဘူဒါခ္ေထာ္ရ္ ဟု ေက်ာ္ၾကားခဲ့သူ) ကို အဆင့္ျမင့္ပညာဆည္းပူရန္ အိႏၵိယ စစ္တေကာင္းသို႔ ပညာသင္ေစလႊတ္ခဲ့သည္။ ပညာသင္ယူၿပီးေနာက္ အဂၤလိပ္အစိုးရ Compounder ေဆးမႉးအျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ေဘာလီဆိုက္ကယ္ တစ္ခုလံုး၌ အဘူဒါက္ေတာရ္ (ဆရာဝန္အဘူ) ဟု ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည္။ ဒုတိယသား ေနဆူမ်ာမွာ ေက်းရြာအုပ္ခ်ဳပ္ေရးဘက္တြင္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ တတိယေျမာက္သား ဦးေမာင္ႏု မွာ အထက္တန္းေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေဘာလီဘာဇား၊ ေမာင္းေတာ၊ ဘူးသီးေတာင္၊ ရေသ့ေတာင္စေသာ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ လူငယ္မ်ား၏ ပညာတန္ေဆာင္ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ဘူးသီးေတာင္ၿမိဳ႕ အမွတ္ (၂) အလကေက်ာင္း၊ ႀကိမ္ေခ်ာင္းအထကေက်ာင္းတို႔မွာ ဆရာႀကီး၏ ေသြးေခြၽးအေရာင္ထင္ဟပ္ေနသည္။ စတုတၳေျမာက္သား ဦးျမသန္းမွာ က်န္းမားေရးမႉးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ေမာင္ေတာ၊ ဘူးသီးေတာင္၊ စစ္ေတြ စေသာ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ တာဝန္ထမ္းခဲ့၍ အမ်ားျပည္သူ၏ အက်ဳိးေဆာင္သူ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ေတာင္ၿပိဳတိုက္နယ္ေဆး႐ံုးသည္ က်န္းမာေရးမႉး ဦးျမသန္း၏ ႀကိဳးပမ္းမႈမွ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ပၪၥမေျမာက္သား ဦးျမစိန္သည္ ျပည္နယ္ငွက္ဖ်ားတိုက္ဖ်က္ေရးမႉး တစ္ဦးျဖစ္လာခဲ့သည္။ စစ္ေတြျပည္သူ႕ေဆး႐ံုတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ ေတာင္ကုတ္၊ သံတြဲ၊ ေျမာက္ဦး၊ စစ္ေတြစေသာ ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ႏွင့္ ျပည္သူအေပၚ သစၥာရိွရိွ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ အငယ္ဆံုးသား မာဟ္မြတ္စိန္မွာ ေက်ာက္ျဖဴပညာေရးေကာ္လိပ္၌ ငန္းဖ်ားေရာဂါေၾကာင့္ ကြယ္လြန္ခဲ့ရွာသည္။ ဤသည္မွာ မုဆိုးမတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ရေသာ္လည္း ဘဝကိုအ႐ံႈးမေပးဘဲ သားသမီးဘဝကို လူရာဝင္ သူ႕က်ဳိးေဆာင္ႏိုင္ေအာင္ ပို႔ေဆာင္ေပးႏိုင္ခဲ့ေသာ ေဒၚအာမီနာဟ္၏ စိတ္ဓာတ္စြမ္းရည္၏ ရလဒ္မ်ားျဖစ္ေပသည္။ 

ေဒၚအာမီနာဟ္သည္ ေစတနာထက္သန္သူ၊ ရက္ေရာလႉဒါန္းသူတစ္လည္းျဖစ္သည္။ ၁၉၅၃ ခုတြင္ ကာဇီအာဘာတ္ (စံပၸာယ္ကံုးေက်းရြာ) ကို မီး႐ိႈ႕ဖ်က္ဆီးခဲ့သည့္ အျဖစ္အပ်က္တစ္ရပ္ေပၚေပါက္ခဲ့ရာ အိမ္ေျခ ၁၀၀ ေက်ာ္ ပ်က္စီးသြားခဲ့သည္။ လူမ်ားစြာ အိုးမဲ့အိမ္မဲ့ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ တစ္ဖက္က ရန္သူ၏ ေျခာက္လွန္႔မႈကို ခံေနရသျဖင့္ ရြာကိုစြန္႔ခြာ၍ ေဘာလီဘာဇားသို႔ ခိုဝင္လာခဲ့သည္။  ထိုေရႊ႕ေျပာင္းလာသူမ်ားကို သမားေတာ္ ေဒၚအမီနာဟ္က "ငါ့အမ်ဳိးေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ ငါ့မွာသာ တာဝန္ရိွသည္" ဟုဆိုကာ မိမိပိုင္ ယာခင္းစိုက္ေျမယာမ်ားကို ေပးအပ္လႉဒါန္းကာ အေျခခ်ေနထိုင္ေစခဲ့သည္။ ေဒသအေျခအေန တည္ၿငိမ္လာေသာအခါ ထိုေရႊ႕ေျပာင္းေနထိုင္သူမ်ား မိမိ၏ရြာသို႔ ျပန္သြားၾကေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕အိမ္ေထာင္စုမွာမူ ျပန္မသြားဘဲ ေဘာ္လီဘာဇားတြင္ ရာသက္ပန္ေနထိုင္လာသည္ကို ယေန႔တိုင္ ေတြ႕ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ 

ေဒၚအမီနာဟ္သည္ မိမိ၏သားသမီးမ်ားကို ပညာတတ္ေျမာက္ေစခဲ့သည္သာမက မရိွဆင္းရဲသားမ်ားအားလည္း ေငြေရးေၾကးေရးမ်ား ကုန္က်ကာ သာသနာ့ပညာ သင္ေပးခဲ့သည္။ ေဘာ္လီေျမမွ ထင္ရွားေသာ ဟာဖီဇ္ ႏွစ္ပါးျဖစ္သည့္ မဂ္ဘူလ္ဟာေဖစ္ႏွင့္ ေဇာ္လာလ္ဟာဖီးဇ္  ညီေနာင္တို႔ကို ေဒၚအာမီနာက ေငြအကုန္အက် အစားအေသာက္ ေထာက္ပံ့၍ အေဖ့ဇ္ဘြဲ႕ ရေစခဲ့သည္။ ၿပီးေနာက္ ဟာဖီးဇ္သင္ေက်ာင္းတစ္ေဆာင္ ေဆာက္လုပ္လႉဒါန္းေပးခဲ့သည္။ ထိုေက်ာင္းက မ်ားစြာေသာ သာသနာ့ဟာဖီဇ္ဆြပ္မ်ား ေမြးထုတ္ေပးခဲ့သည္။ ယေန႔ ေဘာလီဘာဇား (ႀကိမ္ေခ်ာင္း)ေ ေျမာက္ရြာတြင္ရိွေသာ ဟာေဖ့ဇ္သင္ေက်ာင္းမွာ ေဒၚအာမီနာလႉဒါန္းခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသည္ ေခ်ာင္းကမ္းၿပိဳပ်က္စီးသြားၿပီးေနာက္ ဟာဖီးဇ္ညီေနာင္ႏွစ္ပါးက ျပန္လည္ေရႊ႕ေျပာင္း ေဆာက္လုပ္ခဲ့ေသာေက်ာင္းျဖစ္သည္။ 

မရဏတရားသည္ မည္သူကိုမွ မ်က္ႏွာမေထာက္၊ အခ်ိန္က်လွ်င္ သြားၿမဲပါ။ ၁၉၈၇ ခု စက္တင္ဘာလ ၉ ရက္တြင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ တိုင္းရင္းေဆးသမားေတာ္ ေဒၚအာမီနာဟ္သည္ မိမိ၏ အခ်စ္ေတာ္သားသမီးမ်ားကို စြန္႔၍ နိဗၺာန္ခရီးဆက္ခဲ့ေလသည္။ ကြယ္လြန္သည့္အခ်ိန္အထိ မိမိ၏ အစြမ္းထက္ေသာ တိုင္းရင္းေဆးဝါးျဖင့္ မ်ားစြာေသာသူမ်ားကို ေရာဂါဘယာေဝဒနာမွ ကူသေပးခဲ့ေလသည္။ မ်ားစြာေသာသူမ်ားကို ပညာေရႊအိုးႏွင့္ လက္ဆက္ေပးခဲ့သည္။ သူတစ္ပါး၏ နာက်င္မႈကို ေပ်ာ္ရႊင္မႈေျပာင္းလဲေပးခဲ့ေလသတည္း။ အလႅာဟ္ျမတ္ေတာ္က ေဒၚအာမီနာဟ္အား ျမင့္ျမတ္ေသာ ဂ်ႏၷတ္သုခဘံု ခ်ီးျမႇင့္ေတာ္မူပါေစ…။ 

ဇြန္လ ၅ ရက္၊ ၂၀၂၀ ။( လူထုဝဏၰ ေရးသည္)



Saturday, May 16, 2020

ဆရာမ အာရ္စီ ဂ်ဘီနာ - ရြက္ပုန္းသီး ရိုဟင္ဂ်ာ သူရဲေကာင္း တစ္ဦး





ဆရာမ အာရ္စီ ဂ်ဘီနာ- ရြက္ပုန္းသီး ရိုဟင္ဂ်ာ သူရဲေကာင္း တစ္ဦး


ေရးသားသူ - ​ေမယုအာလီ
၀၈/ ၀၃/ ၂၀၂၀|

​ဆရာမ အာရ္စီ ဂ်ဘီနာကို ၁၉၅၄ ခုႏွစ္၊ ေအာက္တိုဘာလ (၁၂) ရက္တြင္ ခ်ီခ္ဒါရ္ဖာရာ (ယခု ၿမိဳ႕မကညင္တန္းရပ္ကြက္)၊ ေမာင္ေတာၿမိဳ႕၊ ရခိုင္ျပည္နယ္၌ ဖခင္ ဦးဟာမီဒူရ္ ရာဟ္မာန္ ႏွင့္ မိခင္ ေဒၚဟာေဇရာခါတု တို႔မွ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ဖခင္မွာ မူလတန္းျပ ဆရာတစ္ဦးျဖစ္သည္။ ေမြးခ်င္း (၁၁) ေယာက္အနက္ အႀကီးဆံုး သမီးျဖစ္သည္။ သူသည္ ပညာတတ္မိသားစုမွ ႀကီးျပင္လာခဲ့သျဖင့္ ငယ္ရြယ္ကပင္ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမြန္သူ၊ စည္းကမ္းရိွသူ ျဖစ္ခဲ့သည္။

​“ကေလးတစ္ဦးအေနျဖင့္ သူသည္ မိဘစကားကို အၿမဲနားေထာင္သူ ျဖစ္သည္။ ေက်ာင္းပ်က္သည္ဟူ၍ မရိွသေလာက္ရွားပါးသည္" ဟု ေက်ာင္းဆရာမ ႐ုခ္စာနာ (အသက္ ၅၆-ႏွစ္) က ေျပာျပသည္။ ဆရာမ ႐ုခ္စာနာသည္ ဆရာမ အာရ္စီ၏ ညီမရင္း တစ္ဦးျဖစ္သည္။

​၁၉၇၅ ခုႏွစ္တြင္ အာရ္စီသည္ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲကို ေမာင္ေတာ အေျခခံပညာ အထက္တန္းေက်ာင္းမွ ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။ ၁၉၇၉ ခုႏွစ္တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ ဓာတုေဗဒအဓိကျဖင့္ သိပၸံဘြဲ႕ (ဘီအက္စစီ)ကို ရရိွခဲ့သည္။ အထက္တန္းျပ ဆရာမ တစ္ဦးျဖစ္မည့္ အိပ္မက္ကို ျဖည့္ဆည္းရန္အလို႔ငွာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ပညာေရးဌာနသို႔ ၁၉၇၉ခု မွ ၂၀၀၂ ခု အထိ ဝင္ေရာက္အမႉးထမ္းခဲ့သည္။ ရာထူးသက္တမ္းတေလွ်ာက္ သူသည္ အလယ္သန္ေက်ာ္၊ ေတာင္ဘာဇား၊ ဘူးသီးေတာင္၊ ေမာင္ေတာ စေသာ ၿမိဳ႕၊ ေက်းရြာမ်ားရိွ အထက္တန္းေက်ာင္းေပါင္းမ်ားစြာ၌ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၉၀ ျပည့္ႏွစ္တြင္ သူသည္ ပညာေရးေကာ္လိပ္မွ အေဝးသင္စနစ္ျဖင့္ အထက္တန္းဆရာျဖစ္ဘြဲ႕ (ဘီအီးဒီ) ကို ရယူခဲ့သည္။

​တာဝန္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲ ကာလတြင္ ဆရာမကို ဆရာမ အာရ္စီ အမည္ျဖင့္ လူသိမ်ားလာခဲ့သည္။ သူ႕ကို ႐ိုဟင္ဂ်ာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား သာမက ရခိုင္ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ မ်ားကပင္ ႐ိုေသေလးစား ၾကသည္။ ဆရာမကို အခမ္းအနားမ်ားတြင္ မိန္းခြန္းေျပာဆိုရန္ မၾကာခဏ ဖိတ္ၾကားေလ့ရိွသည္။ သူသည္ ခ်ီးမႊမ္းဂုဏ္ျပဳထိုက္သူတစ္ဦးျဖစ္သည့္အျပင္ စည္းကမ္းေသဝပ္သူ တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ သူသည္ မ်ားစြာေသာ ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည့္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ႏွင့္ ရခိုင္ ေက်ာင္းသား၊ေက်ာင္းသူမ်ား၏ ေအာင္ျမင္ေရး အုတ္ျမစ္လမ္းေၾကာင္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည့္ အေရာင္မမိွန္းႏိုင္ေသာ ၾကယ္ပြင့္တစ္ပြင့္လည္းျဖစ္ပါသည္။ 

ဆရာမအာရ္စီသည္ ရခိုင္ျပည္နယ္၌ အထက္တန္းျပဆရာမမ်ားအနက္ ပထမဆံုး ႐ိုဟင္ဂ်ာ ဆရာမတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့သည္။ "သူ႕တပည့္မ်ားကို မိမိ၏ သားရင္းသမီးရင္းကဲ့သို႔ သြန္သင္ဆံုးမ သင္ျပခဲ့သည္" ဟု ေမာင္ေတာအထက္တန္းေက်ာင္း၌ ဆရာမ အာရ္စီႏွင့္အတူ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့ေသာ အထက္တန္းျပဆရာ မိုဟာမတ္အုလႅာ (၆၈-ႏွစ္) က ေျပာျပသည္။

​"သူသည္ ဘာသာေရးကိုင္း႐ိႈင္းၿပီး မည္သည့္အခါမွ ႏုမားဇ္ ပ်က္ကြက္သည္ မရိွေခ်။ သူ႕ထဲမွ ငါ အႏွစ္သက္ဆံုးကေတာ့ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားကို ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဓေလ့ထံုးစံမ်ားကို အစဥ္ထိန္းသိမ္းရန္ ေျပာဆိုအားေပးျခင္းျဖစ္သည္" ဟု ဆရာ မိုဟာမတ္အုလႅာက ဆက္လက္ေျပာဆိုသြားသည္။

​၁၉၈၁ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ (၁၁) ရက္ေန႔တြင္ ဆရာမ အာရ္စီသည္ ဆရာအာမာန္အုလႅာႏွင့္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားခဲ့သည္။ ဆရာ အာမာန္အုလႅာသည္ အထက္တန္းျပဆရာတစ္ဦးျဖစ္သည္။ အာရ္ကာန္႐ိုဟင္ဂ်ာအမ်ဳိးသားအဖြဲ႕ (ေအအာရ္ေအန္အို)၏ အတြင္းေရးမႉးေဟာင္း တစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ သူသည္ အလြတ္စား စာေရးဆရာ တစ္ဦးအျပင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာေရးရာ၊ အာရ္ကာန္ေရးရာ၊ ျမန္မာ့ေရးရာ အေပၚ သုေတသနျပဳေနေသာ သုေတသီတစ္ဦးလည္းျဖစ္သည္။ ဆရာမ အာရ္စီႏွင့္ ဆရာအာမာန္အုလႅာတို႔မွ သားသမီး (၂)ဦး ထြန္းကားခဲ့သည္။ သား ႏိုင္ဝင္းထြန္း (ခ) အာဇာတ္မိုဟာမၼတ္ ႏိုဂ်ဴမုလ္ အာမိန္ ႏွင့္ သမီး ဇင္မာဦး (ခ) ေဆာ္မီရာ တို႔ျဖစ္ၾကသည္။

​ဆရာမအာရ္စီသည္ ၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ဇႏၷဝါရီလ (၆) ရက္၊ နံနက္ ၁၁:၄၅ မိနစ္တြင္ အသည္းေရာဂါျဖင့္ အသက္ (၅၂) ႏွစ္၌ ကြယ္လြန္ခဲ့ရွာသည္။ သူ ကြယ္လြန္သြားသည့္အေပၚ ျပည္တြင္းျပည္ပ ႐ိုဟင္ဂ်ာႏွင့္ ရခိုင္မ်ားစြာက ဝမ္းနည္းေၾကကြဲခဲ့သည္။ ၎ညေန (၆) နာရီတြင္ စစ္တေကာင္းၿမိဳ႕ ကေဘာရ္စတန္၌ ေျမခ်ခဲ့သည္။ ရာေပါင္းခ်ီေသာ လူမ်ားသည္ ဆရာမ၏ အသုဘအခမ္းအနားသို႔ လာေရာက္ေမတၱာပို႔ခဲ့ၾကသည္။

ဆရာမအာရ္စီ ကြန္လြန္ခ်ိန္တြင္ ဆရာမ၏ အခ်စ္ဆံုး ဘဝေဖာ္ ခင္ပြန္း အာမာန္အုလႅာ၊ သား ႏိုင္ဝင္းထြန္းႏွင့္ သမီး ဇင္မာဦး တို႔ကို ခ်န္ရစ္သြားခဲ့ေလသည္။ ဆရာမ ကြယ္လြန္သြားျခင္းမွာ ႐ိုဟင္ဂ်ာတစ္မ်ဳိးသားလံုးအတြက္ ႀကီးမားေသာ ဆံုး႐ံႉးမႈတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ပညာေရး၊ အမ်ဳိးသမီးမ်ား၏ လုပ္ပိုင္ခြင့္၊ စိတ္ဓာတ္ေရးရာျမင့္တင္ေရး ႏွင့္ အျခား လူမႈလုပ္ငန္းေဆာင္တာမ်ားအတြက္ ဂယက္႐ိုက္သြားခဲ့ေလသည္။ ဆရာမသည္ သူ႕ဘဝတစ္ခုလံုးကို ပညာေရး၊ ဆင္းရဲသားအမ်ဳိးသမီးမ်ားအား စိတ္ဓာတ္ျမင့္တင္ေပးေရးႏွင့္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား၏ အနာဂတ္လွပေစေရးအတြက္ ႏွစ္ျမႇပ္ခဲ့သည္။ ဆရာမသည္ ေမာင္ေတာ၊ ဘူသီးေတာင္၌ ပညာေရးဌာနတြင္ အမႉးထမ္းေနစဥ္ မိမိ၏ အခ်စ္ဆံုး မိသားစုႏွင့္ ေဝးကြာလ်က္ေနရသည္။ သူ႕ဘဝတစ္ဝက္သည္ အိမ္ႏွင့္ေဝး၊ မိသားစုႏွင့္ ေဝးလ်က္ ကုန္ဆံုးေစခဲ့သည္။
​ဆရာမက အတန္းထဲတြင္ ေက်ာင္းသူတပည့္ေလးမ်ားကို "သမီးတို႔ေရ…သမီးတို႔ ဝတ္ဆင္ထားတဲ့ ေရႊေငြလက္ဝတ္ရတနာနဲ႔ အက်င့္စာရိတၱထဲက တစ္ခုကို ေရြးၾကပါ။ လက္ဝတ္ရတနာေတြကို ေရြးခ်ယ္မယ့္သူေတြဟာ မနက္ျဖန္ကေန ဆရာမရဲ႕ အတန္းကို မလာနဲ႔ေတာ့။ အက်င့္စာရိတၱကို ေရြးမယ့္သူေတြကိုပဲ ႀကိဳဆိုမယ္ေနာ္။ ဟယ္… တကယ္ေတာ့ ရတနာအစစ္ဟာ သမီးတို႔ရဲ႕ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းပါပဲ။ " ဟု အတန္းထဲ၌ေျပာခဲ့ပံုကို ဆရာမ၏ အရင္းႏီွးဆံုး တပည့္တစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဟိုင္ကဲလ္ ေမာဏ္စိုးက ေျပာခဲ့သည္။

​"ဆရာမသည္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ဓေလ့ထံုးစံ၏ ႀကီးမားေသာ ျပယုဂ္ တစ္ခုျဖစ္သည္။ သူသည္ မိန္းကေလးမ်ားကို ပညာသင္ယူရန္ အားေပးတိုက္တြန္းျခင္းႏွင့္ မိမိ၏ သမီးကို ေလာကဓာတ္ပညာ သင္ယူေစကာ ထိုေခတ္က ေဒသိယထံုးစံ အတားအဆီးမ်ားကို က်ဳိးပစ္ခဲ့သည္" ဟု ဆရာမ၏ တပည့္ရင္း မိုဟာမတ္အိုေမာရ္က ဆိုသည္။

​ဆရာမ အာရ္စီ၏ လူမႈက်င့္ဝတ္မ်ား၊ အက်င့္စာရိတၱေကာင္းမ်ားႏွင့္ သေဘာထားအျမင္တို႔သည္ မ်ားစြာေသာ သူ႔တပည့္မ်ားသို႔ ကူးစက္ေစခဲ့သည္။ ဆရာမတြင္ သူ႕အရြယ္ထက္ပိုလြန္၍ ဉာဏ္ပညာႂကြယ္ဝသည္။ သူ႕အေတြ႕အႀကံဳ ဗဟုသုတထက္ပိုလြန္၍ အေျမာ္အျမင္ႀကီးသည္။ ႏွလံုးသား၏ ခံစားခ်က္ထက္ပို၍ သနားၾကင္နာတတ္သည္။

​" သူ၏ အဆိုက ရွင္းတယ္။ သူ အၿမဲေျပာတာက ကြၽႏု္ပ္တို႔ ပညာတတ္ျဖစ္မွသာ ေရွးတိုးႏိုင္မွာျဖစ္တယ္ " ဟု ဘားအံ့တကၠသိုလ္ သမိုင္းဌာန တြဲဖက္ပါေမာကၡ ဦးရဲလြင္ (အသက္ ၆၅ ႏွစ္) က ဆိုသည္။
​ယေန႔ ဆရာမအာရ္စီ၏ နာမည္သည္ ၿငိမ္ခ်မ္းေရး၊ ……၊ ေလးစားမႈ၊ ၾကင္နာမႈ စသည္ႏွင့္ ပဲ့တင္႐ိုက္ေန သည္။ သူသည္ ႐ိုဟင္ဂ်ာအမ်ဳိးသမီးမ်ားကို ပညာသင္ၾကားေပးေရး ႏိႈးေဆာ္လႈပ္ရွားသည့္ မဟာအေမြအႏွစ္ တစ္ခုကို ထထႂကြႂကြ မိတ္ဆက္ေပးခဲ့သည္။ သူသည္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့ထံုးစံမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေရးအတြက္ တန္ဖိုးရိွေသာ အေထာက္အကူေပးခဲ့သည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ဳိးသမီးမ်ား၏ စိတ္ဓာတ္ျမင့္တင္ေပးေရး လႈပ္ရွားခဲ့သူမ်ားထဲတြင္ ဆရာမလည္း တစ္ဦးအပါအဝင္ျဖစ္ေၾကာင္း သတ္မွတ္ခံရသည္။

​ဆရာမအာရ္စီသည္ ဘာသာေရးကို အေလးထား ယံုၾကည္သက္ဝင္ေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးျဖစ္သည္။ အိစၥလာမ္ဘာသာႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ ဆိုင္ရာ အသိပညာ ဗဟုသုတတို႔ကို ကြၽမ္းက်င္သည္။ သူသည္ အိစၥလာမ္ဘာသာႏွင့္ ဗုဒၶဘာသာ ဆိုင္ရာ ပညာရိွမ်ားႏွင့္ အစဥ္ ခ်ဥ္းခ်ဥ္းကပ္ကပ္ ေလ့လာေလ့ရိွသည္။ သူသည္ ရခိုင္ႏွင့္ မြတ္စလင္ သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ ဆက္သြယ္ေပးခဲ့သည့္ တံတားတစ္ခုသဖြယ္ ျဖစ္ေပသည္။ ယေန႔ မိဘမ်ားသည္ မိမိတို႔ သမီးမ်ားအား ပညာတတ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အားေပး အားေျမာက္ျပဳလိုေသာအခါ ဆရာမ၏ နာမည္ကို ဥပမာေပးကာ ဂုဏ္ယူစြာေျပာဆိုေလ့ရိွၾကသည္။
​"ဆရာမသည္ ဤေလာကတြင္ မရိွေတာ့ပါ။ သို႔ေသာ္ ငါတို႔သည္ သူ ပံုသြင္းတည္ေဆာက္ေပးခဲ့ေသာ ကမ႓ာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ကမ႓ာ႔အႏွံ႔အျပားမွ အေရာင္ျဖာထြက္ေနဆဲျဖစ္သည္" ဟု ဟိုင္ကဲလ္ ေမာဏ္စိုးက ဆရာမအား တတမ္းတတ ေျပာဆိုခဲ့သည္။

​​ယေန႔ က်ရောက္သည့္ ကမ႓ာ့အမ်ဳိးသမီးမ်ားေန႔တြင္ ကြၽန္ေတာ္ စာေရးသူသည္ ဆရာမ ေဒၚအာရ္စီ ဂ်ဘီနာအား ႐ိုဟင္ဂ်ာအမ်ဳိးသမီးမ်ား ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး လႈပ္ရွားခဲ့သူ မီးျပတိုက္တစ္ခုအျဖစ္ အ႐ိုအေသျပဳလိုပါသည္။

ကြၽန္ပ္တို႔ ဆရာမ ေဒၚ အာရ္စီ ဂ်ဘီနာ အား သတိရပါလ်က္…။      ။


ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖည့္စြက္သူ- ​ဟုိင္ကဲလ္ ေမာဏ္စိုး

ေရးသားသူ - ​ေမယုအာလီ
​[EXODUS စာအုပ္၏ စာေရးဆရာ၊ စီအန္အန္၊ ဖိုက္နန္ရီွယလ္ တိုင္းမ္၊ ေဒ အင္ဒီပန္ေဒန္၊ ​အာလ္ဂ်ဇီးရာ၊ ဒါကာ တ႐ိုက္ဘုန္ႏွင့္ အာရွ တိုင္းမ္ တို႔အတြက္ သတင္းေဆာင္းပါးမ်ား ​ေရးသူ]

The Rohingya Post သတင္းဌာနပါ “Sayama RC Jabina: An Untold Rohingya Idol” အမည္ျဖင့္ေဖာ္ျပထားသည့္ ​ေဆာင္းပါးကို လူထုဝဏၰက ျမန္မာဘာသာသို႔ဆီလ်ော္ေအာင္ျပန္ဆိုသည္။



Friday, May 8, 2020

ေဆာင္းဦးၿပိဳင္ပြဲ ငါလြမ္းေဆြး (႐ိုးရာႏြားခတ္ပြဲ ကဗ်ာ)




ေဆာင္​းဦးၿပိဳင္​ပြဲ ငါလြမ္​း​ေဆြး



​ေရးဖြဲ႕သူ- Lalmoti Khan @ SFI

တို႔ရြာမွာတမူ ဓေလ့ထူးႏွင့္
ႏွင္းမႈန္႔ျခယ္ရာ ေဆာင္းတြင္းခါမွာ
အုတ္အာေသာင္းသဲ ကြင္းျပင္ျပည့္
ၿခိမ့္ၿခိမ့္ေက်ာ္ၾကား ၿပိဳင္ပြဲမ်ား။ 

ဟိုရြာႀကီးက ဥသဘ
ဒီရြာႀကီးက ဥသဘ
အန္​တုစြမ္​းၿပိဳင္​ စိတ္မယိုင္ဘဲ
႐ိုးရာဆင္​ႏႊဲ ​ေဆာင္​းရတုပြဲ
ႏွစ္​စဥ္​ႏွစ္​တိုင္​း က်င္​းပဝိုင္း။

ဟိုရြာဒီရြာ ကြင္းလယ္သာ၌
ရပ္သူရြာသား လူစုေဝး၍
က်ဳိင္းထြားလူပ်ဳိ တုတ္ကိုယ္စီႏွင့္ 
ဟစ္ေအာ္​တေႂကြး ကခုန္​​ေျပး
အား​ေပးသံမ်ား တညံညံ​ပ
႐ိွဴ း...ဒီ...ဒီ...႐ွိဴ း...
႐ွဴိ း...ဒီ...ဒီ...႐ွိဴ း...။

လူႀကီးလူငယ္ တသဲသဲ
တို႔ရြာဖက္သား ကိုႏြားလား
​ဧကန္​မလႊဲ ​ႏိုင္မည္​ဟ ဟု
တဟစ္တေအာ္​​ ေႂကြး​ေၾကာ္​လ်က္ပင္​
႐ိွဴ း...ဒီ...ဒီ...႐ွဴိ း...
႐ွိဴ း...ဒီ...ဒီ...႐ိွဴ း...။

အႏိုင္​လိုစိတ္​ ရင္​ဝယ္​ပိုက္​ကာ
ေနာက္တြန္႔ဆုတ္​လည္း ေရွ႕ျပန္တိုးလို႔
ေအာင္​ပန္​းအ​လွမ္း ထိုး​ေဖာက္​​အံ့
ဇြဲလည္းမေလွ်ာ့ မာန္ရိွန္​ေဇာ
႐ွိဴ း...ဒီ...ဒီ...႐ွိဴ း...
႐ွိဴ း...ဒီ...ဒီ...႐ွိဴ း...။

လပို႔ေတာင္ေမာက္ တို႔ဥသဘ
ဦးခ်ဳိခြၽန္ေတာင္ ေၾကာက္ေလာက္ေအာင္
ကိုယ္စီကိုယ္စီ ေအာင္စိတ္သီ
တို႔မ်ား​ေသခ်ာ ​ေအာင္​ရမည္ေဟ့။ 
ႏွစ္​ဖက္​ရပ္​သား ဟစ္​​ေအာ္​ကာ
႐ွဴိ း...ဒီ...ဒီ...႐ွိဴ း...
႐ိဴွ း...ဒီ...ဒီ...႐ွဴိ း...။

အာရ္​ကာန္​ျပည္​မွာ တို႔႐ိုးရာ
လွ်မ္းလွ်မ္းေတာက္ပ ဆင္ႏႊဲခဲ့တဲ့
​ေဆာင္​းဦးအလွ ျပည္​အလွကို
​ေအာက္​​ေမ့မိ၍ သတိရလ်က္
မ်က္​ရည္​မိတ္​ဖြဲ႔ ​​ေန႔ညလြမ္​း​ေဆြး
​ေၾကကြဲစြာႏွင္​့ ​႐ွင္​သန္​​ေနရ၏။


(၁၉-၁-၂၀၂၀)
#TheArtGardenRohingya


Saturday, May 2, 2020

Why am I different?

Why am I different?

Why am I a man of suffering,
Why am I a man of persecution
Why am I a man of ignored
Why am I a man of nameless 
why am I a man of hatred deserved

Even I am a biological man like you
Even I was born from a mother like you
Even I am breathing from the open sky like you
Even I have a heart with vibration like you
Even I am refilling energy with the soily food like you.
  

Why am I different from you?

- Rohangking
26-1-2020

ခဲတံလိုဘဝ

ခဲတံလိုဘဝ

လူ႕ဘဝဟာ ခဲတံပမာ
မခြၽန္ဘဲထားလွ်င္ တုတ္ေခ်ာင္းတစ္ခုသာ
ခက္ခက္ခဲခဲ ခြၽန္မယ္ဆို
တန္ဖိုးႀကီးတဲ့ အရာပါပဲ။

သူ႕ဘဝတစ္လွ်ာက္ ေရးရင္းမွတ္ရင္း
သမိုင္းတြင္ေလတယ္။
ေရးေလေရးေလ ခဲတံကတိုေလ
တစ္ေန႔ေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္ရမွာတည္း။

အမွားလည္း ေရးဖန္ဖန္
ဖ်က္ရာလည္း ခဲဖ်က္နဲ႔ေျခ
အမွန္လည္း ေရးမွတ္သြား
ျပင္ၾကေရးၾက သူ႕ဘဝကား
တစ္ေန႔ေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္ရမွာတည္း။

5-2-2020 . 10:42

တပ္ၾကပ္ႀကီး ဦးအဗၺဒူ႐ႈကၠဳရ္ (ရဲသတင္းတပ္ဖြဲ႕)

တပ္ၾကပ္ႀကီး ဦးအဗၺဒူ႐ႈကၠဳရ္ (ရဲသတင္းတပ္ဖြဲ႕)

ကိုယ္ပိုင္အမွတ္ 48558

တပ္ၾကပ္ႀကီး ဦးအဗၺဒူ႐ႈကၠဳရ္ကို ေမာင္းေတာၿမိဳ႕နယ္၊ ေရႊဇားကညင္ေခ်ာင္း၌ ၁၉၁၆ ခုႏွစ္တြင္ အဖ ဦးဝစီရာဟမာန္ႏွင့္ အမိ ေဒၚအူေမာရ္ဆေလမာဟ္ တို႔မွ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ စံပၸာယ္ကံုး အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမွ ၇-တန္း ေအာင္၍ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းကာ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ နဝမတန္းေအာင္ခဲ့သည္။ 

၁၉၄၁ ခုႏွစ္တြင္ ပလိပ္ဘက္သို႔ဝင္၍ အင္းစိန္ေထာင္ပလိပ္အျဖစ္ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ထိုမွ ရာထူးအဆင့္ဆင့္ တိုးျမင့္ကာ ေနရာအရပ္ရပ္ ေျပာင္းေရႊ႕ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၃ ခုႏွစ္မွ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္အထိ ဘူးသီးေတာင္ၿမိဳ႕၊ ေမာင္းေတာၿမိဳ႕၊ ေတာင္ၿပိဳ၊ ငါးခူးရ အသီးသီး၌ တာဝန္ထမ္းေဆာင္၍ ရေသ့ေတာင္ၿမိဳ႕သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ကာ ၁၉၆၈ ခုႏွစ္ထိ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ထိုမွ ေပါက္ေတာၿမိဳ႕သို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ကာ ၁၉၇၆ ခုႏွစ္ထိ ႏိုင္ငံအေပၚသစၥာရိွရိွ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ကာ သက္ျပည့္ အၿငိ္မ္းစားယူခဲ့ေလသည္။ 

တာဝန္မွ အၿငိမ္းစားယူၿပီးေနာက္ ခ်က္ေႂကြဇာတိေျမ ေရႊဇားကညင္ေခ်ာင္းသို႔ ျပန္လာခဲ့သည္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးသည္ ၁၉၆၅ ခုႏွစ္တြင္ အမႉးထမ္းေကာင္း လက္မွတ္ရရိွခဲ့သည္။ သား (၂) ေယာက္ ႏွင့္ သမီး (၇) ေယာက္ ထြန္းကားခဲ့သည္။ သားႀကီး ဦးေမာင္ေမာင္ကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံရဲတပ္ဖြဲ႕၌ ရဲတပ္ၾကပ္ တစ္ဦးျဖစ္ၿပီး ေခ်ာက္ၿမိဳ႕တြင္ ကြယ္လြန္ခဲ့သည္။ သားငယ္ ဦးေမာင္စိန္သည္ ပညာေရးဌာန၌ အလယ္တန္းျပ ဆရာ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဦးေမာင္စိန္သည္ ေပါက္ေတာၿမိဳ႕မွ ျပည္နယ္အဆင့္ လက္ေရြးစင္ ဘစ္ကတ္ေဘာ ကစားသမားအျဖစ္  ေလးႏွစ္တိုင္တိုင္ ပါဝင္ခဲ့သည္။ တပ္ၾကပ္ႀကီး ဦးအဗၺဒူ႐ႈကၠဳရ္သည္ ၁၉၈၄ ခုႏွစ္တြင္ ေမာင္းေတာၿမိဳ႕နယ္ ေရႊဇားကညင္ေခ်ာင္းရြာ၌ ကြယ္လြန္ခဲ့ရွာသည္။ 

Thursday, January 30, 2020

Fúl Baganot Zai (RK-Poem)



Fúl Baganót Zai


Aiyo berai fúl baganot,
Nanandoilla fúlor roñgot.

Noccá háñcer kéthkerái,
Zunib fulor duwarot ai.

Gulab fúl o guccá guccá,
Waawá óiyé muinna keñça.

Dheyal fúlor Meenmandari,
Hoitiri fúl e buzár ofúrani.

Bossá fúle rasta hañsat,
Barái lor dil-mon lagai.

Raatkarani fúle ator laga,
Kúcbo gorér raitor zama.

Samba fúl or roñg cúnali,
gasór agat gorér zílimilí.

Razulla fúl o ki córmindá
manúic deki luwar séga.

Cájjámanir fúlór dhuwat,
Hoitori fúl fúitthé gul hái. 

Sújja fúl or adorór rosí
beil loi táke muka-mukí.

Maik fúlor hóbor gíri,
Únalufúl aibó bosór fíri.

Hoñla fúl de fanír bácí,
Hoinnar dehá nitti fítti.

Diyo fúl o boiddor táalit,
Gasár tálot keñl lari.

Cúnali fúl or lal roñge,
Fudin or córak keén sonke.

Zar zar boitta tete gunor,
mili táke fúl baganot.

Saité saité beil dhufí bóu
Fúlor hotá nofúrai bóu. ♥

____________________________________
Le.-  Kuwaiccorjjá |
Jan 23, 2020, 12:34 Am
___________________________________