Diindahání

Drop Down MenusCSS Drop Down MenuPure CSS Dropdown Menu

Wednesday, July 13, 2016

႐ိုဟင္ဂ်ာ အစားအစာ၊ အပိုင္း (၃) ဆီႏၵီး (ထိုးမုန္႔ေပ်ာ့)

႐ိုဟင္ဂ်ာ အစားအစာ၊ အပိုင္း (၃) ဆီႏၵီး (ထိုးမုန္႔ေပ်ာ့)

႐ိုတစ္ဦးက ဆီႏၵီးထိုးေနပံု၊ ဓာတ္ပံု-RK

ေရးသူ📝       ႐ိုဟင္ေလး
အမ်ဳိးအစား📢 ႐ိုဟင္ဂ်ာ႐ိုးရာ အစားအစာ

႐ိုဟင္ဂ်ာ ႐ိုးရာအစားအစာမ်ားတြင္ ဆီႏၵီးသည္လည္း ေက်ာ္ၾကား ထင္ရွားေသာ အစားအစာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္ သည္။  ထိုးမုန္႔ကို စားဖူးသူသည္ ဆီႏၵီးကို သိရလြယ္သည္။ ဆီႏၵီးသည္ ေပ်ာ့ပ်စ္ခ်ဳိျပီး ထိုးမုန္႔ ကဲ့သို႔ေသာ္  အစားအစာတစ္မ်ဳိးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ က်စ္လ်စ္မႈမွာ ထိုးမုန္႔ထက္ နည္းပါး သည္။ ထိုးနည္းမွာ ျမန္မာ့ထမနဲႏွင့္ ခပ္ဆင္ဆင္တူေသာ္လည္း  ပါဝင္ပစၥည္းႏွင့္ မုန္႔ပံုစံမွာ အလြန္ျခားနားလွသည္။ ထမနဲကို ဆီႏွင့္ ထိုးရသည္၊ ဆီႏၵီးမွာမူ ဆီမပါေခ်။ အရသာမွာ ခ်ဳိၿမိန္သည္။

ဆီႏၵီး၏ ေနာက္ခံသမိုင္းကို အတိအက် မသိရေခ်။ ဆီႏၵီးသည္ ႐ိုဟင္ဂ်ာစကား “ေဆာ္န္ဒီ့" မွ အသံေျပာင္း လာသည့္ စကားလံုးဟု ယူဆၾကသည္။ ေဆာ္န္ဒီး သည္ နာမ္ႏွင့္ ႀကိယာ ကို ေပါင္းစပ္ထားေသာ စကားလံုး ျဖစ္သည္။ “ေဆာ္န္" မွာ ပန္းကန္ (အထူးသျဖင့္ ေျမထည္ ပန္းကန္) ျဖစ္ၿပီး “ဒီ့" (ႀကိယာ) မွာ ထည့္သည္၊ (ဝိဘတ္) “ႏွင့္၊ျဖင့္"  ျဖစ္သည္။ ၿခံဳ၍ေျပာရလွ်င္ “ေျမပန္းကန္ျဖင့္ ထည့္စားသည့္ စားစရာ" ဟု အဓိပၸာယ္ရသည္။

႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔သည္ ဆီႏၵီးကို ပြဲအမ်ဳိးမ်ဳိးတြင္ သံုးေဆာင္ေလ့ရိွသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ား စုေပါင္း၍ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ သီးသန္႔အိမ္၌ေသာ္လည္းေကာင္း ထိုးၾကသည္။ ရြာသူရြာသားမ်ား စုေပါင္း၍ ထိုးၾကေသာ ဆီႏၵီးထိုးပြဲမွာ အလြန္ၾကည္ႏူးဖြယ္ေကာင္းပါသည္။ ထိုဆီႏၵီးထိုး၍ လႉဒါန္းပြဲတြင္ တစ္ရြာသားလံုး ေသြးစည္း ညီညြတ္မႈ၊ အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈ၊ အခ်င္းခ်င္း စာနာေပးကမ္းမႈစသည္ တို႔ကို ေတြ႕ျမင္ႏိုင္သည္။

အထူးသျဖင့္ ဂ်ဴမာအ္ေန႔တြင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔သည္ သီးသန္႔ မိမိအိမ္၌ ဆီႏၵီး ထိုးၿပီး  မစ္ဂ်ီဒ္သို႔ ေပးပို႔ကာ ကုသိုလ္ ယူၾကသည့္ ဓေလ့ရိွသည္။ ေရွးက ဆီႏၵီးကို ငွက္ေပ်ာ့ရြက္ျဖင့္ ဖက္ထုပ္၍ မစ္ဂ်စ္သို႔ ပို႔ၾကသည့္ ဆီႏၵီးထုပ္မ်ားကို တန္းစီလ်က္ ခ်ထားသည္ကို ျမင္ရလွ်င္ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ေကာင္းသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ဂ်ဴမာအ့္ ဆီႏၵီး စားျခင္းျဖင့္ ေရာဂါဘယ ေပ်ာက္ကင္းေစသည္ဟု လည္း ယူဆၾကသည္။

မိသားစုမွ တစ္စံုတစ္ေယာက္ ဆံုးပါးလွ်င္လည္း ၄-ရက္ေျမာက္၊ ၁၀-ရက္ေျမာက္၊ ရက္ ၄၀ ေျမာက္ ဖားတီယာ (အလႉပြဲ)မ်ားတြင္ ဆီႏၵီးထိုးေကြၽးၿပီး ေသသူ အေပၚ ကုသိုလ္ေမတၱာပို႔ၾကသည္။ တစ္စံုတစ္ခုေသာ္ ေဘးအႏၲရာယ္ ေသာကက်ေရာက္လာလွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊  မိသားစုဝင္ ခရီးလြန္လွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္း မစ္ဂ်စ္တြင္ ဆီႏၵီးထိုးေကြၽးမည္ဟု ရည္စူးၾကေလ့ရိွသည္။

ေရွးအခါက ႏွစ္စတြင္ အလုပ္အေကြၽး လုပ္သူမ်ားက  ဝါး၊ သစ္၊ ထင္း၊ ႏြယ္ႏွင့္ အိမ္သံုး အသီးအႏွံမ်ား စသည့္ကို တစ္ႏွစ္အတြက္ ခုတ္ယူလာႏိုင္ရန္ လူအေယာက္ ၃၀-၄၀ ေပါင္းၿပီး အစုလိုက္ ေတာင္တက္ၾကသည္။ ၎ကို “အာေရ" တက္သည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ေတာင္မွ မိမိတို႔လိုရာပစၥည္းမ်ားကို တစ္လေက်ာ္ေက်ာ္ ခုတ္ယူစုေစာင္းၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာအခါ အိမ္ရွင္က သူတို႔ ေကာင္းမြန္စြာ အိမ္သို႔ေရာက္ရိွလာသည့္ အတြက္ အလႅာဟ္ရွင္အား ခ်ီးက်ဴးသည့္ အေနျဖင့္ ရြာသူရြာသားမ်ားကို ဆီႏၵီးထိုး ေကြၽးၾကသည္။
အိမ္ေရွ႕တလင္း၊ ကြင္းျပင္၊ မစ္ဂ်ီးဒ္ ေရွ႕ကြင္းျပင္မ်ားတြင္ ရြာသူရြာသားမ်ား စုေပါင္းၿပီး  ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဆီႏၵီးထိုး ႏိုင္ရန္ျပင္ဆင္ၾကသည္။ ရြာရိွ ဆီႏၵီးထိုး ကြၽမ္းက်င္သူ တစ္ဦးကို ဦးစြာ ေခၚယူ လာသည္။ ထိုသူသည္ လိုအပ္သမွ် ပစၥည္းမ်ားကို ယူေဆာင္လာေစသည္။ ပါဝင္ပစၥည္းမ်ားမွာ ေဒသထြက္ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္သျဖင့္ စုေဆာင္းရလြယ္သည္။ ရြာရိွ အိမ္ၿခံထြက္ ပစၥည္းမ်ားကို တစ္အိမ္က တစ္မ်ဳိးစီ ေပးလႉသည္။ ဥပမာ- တစ္အိမ္က ဆန္ေပးလွ်င္ ေနာက္တစ္အိမ္က အုန္းသီး စသည္ျဖင့္ မိမိတတ္ႏိုင္သည့္ အေလွ်ာက္ ေပးအပ္ၾကသည္။ ေကာက္ခံရရိွလာေသာ ပစၥည္းမ်ားကို ဆီႏၵီးထိုးမည့္ ေနရာ၌ ယူလာေစသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕က အုန္းသီးျဖတ္လီွး၊ ေနာက္တစ္ခ်ဳိ႕က အိုးႀကီး၊ဒယ္ႀကီးမ်ား သယ္ေဆာင္လာသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕မွာမူ    မိုးၿဗဲဒယ္ၾကီး၊ အိုးႀကီးမ်ား တည္ရန္ ေျမႀကီးကို တြင္းတူးၿပီး အုတ္နီခဲမ်ား သို႔မဟုတ္ ေက်ာက္ခဲမာမ်ားနဲ႔ ခေနာက္ဆိုင္ျပဳလုပ္ကာ ယာယီ မီးဖို ၿပဳလုပ္ၾကသည္။ အမ်ဳိးသမီးမ်ားက အိမ္၌ ဆန္ေထာင္းၾကသည္။ အားလံုး အဆင္အသင့္ ျဖစ္လာေသာအခါ ထိုမီးဖို၌ ရြာမွ ေရာက္ရိွလာေသာ ရြာသားတို႔ႏွင့္ေပါင္းကာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ဆီႏၵီးထိုးၾကသည္။

ရြာရိွ ေရွာ့မာစ္ (Union of Society Care taker) အဖြဲ႕ေခါင္း(ေဆာ္ဒၵါရ္)သည္ လူတစ္ဦး သို႔မဟုတ္ ႏွစ္ဦးကိုေစလြတ္၍ တစ္ရြာလံုးတြင္ ထပ္၍တစ္ခါ ဖိတ္ေခၚ ေၾကာ္ျငာေစသည္။ ထိုအခါ သက္ဆိုင္ရာရြာမွ သူႀကီး သူငယ္မက်န္ စားေသာက္ရန္ ဝိုင္းလာၾကသည္။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ မေရြး အိမ္တိုင္း အိမ္တိုင္းမွ ကေလးသူငယ္တို႔သည္ ေျမပန္းကန္၊ ဇလံု၊ ခြက္၊ ဖက္ထုပ္ရြက္ စသည့္ ထည့္စရာမ်ားကို ယူေဆာင္လာၾက သည္။ အိုးေခါင္းသည္ ေရာက္ရိွလာေသာ ကေလးမ်ားကို ယူလာေဆာင္လာသည့္ ခြက္၌ အိမ္တြင္က်န္ ရိွေနေသာ အျခားသူမ်ားကပင္ စားႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆီႏၵီးထည့္ေပးလ်က္ အိမ္သို႔ ယူသြားေစသည္။  က်န္သူႀကီးလူငယ္မ်ားကိုမႈ ထိုေနရာ၌ပင္ တန္းစီ၍ ေကြၽးၾကသည္။ ရာသီအစားအစာ သဖြယ္ ရြာသားမ်ား စုေပါင္းၿပီး တစ္ႏွစ္ပတ္တစ္ႀကိမ္ (သို႔) ရက္ၾကာမွ စုေပါင္း စားရေသာေၾကာင့္ အားရပါးရစားၾကသည္။ ထိုထိုးပြဲ၌ ဆီႏၵီးစားၿပိဳင္ပြဲမ်ားကိုလည္း အခ်ဳိ႕ေနရာတြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကသည္။ ပထမရသူကို ႏြား၊ ေရႊတံဆိပ္ ေငြတံဆိပ္မ်ားပင္ ခ်ီးျမႇင့္ခဲ့ၾကသည္ဟု သက္ႀကီးအဘိုး တစ္ဦးက ဆိုသည္။

ရံပံုေငြအလႉခံပြဲမ်ား (ေဂ်ာ္လ္ဆာ)၊ တရားေဟာေျပာပြဲမ်ား (ဝါအ္စ္)၊  တမန္ေတာ္ေန႔ (ေယာမ္မုန္ ေနာ္ဘီ) စေသာ ဘာသာေရးပြဲမ်ားတြင္လည္း ဆီႏၵီး ျပဳလုပ္ေကြၽးေမြးၾကသည္။ အခ်ဳိ႕သူမ်ားသည္ “ထိုမစ္ဂ်ီဒ္၏ ဆီႏၵီး သံုးေဆာင္လွ်င္ ေရာဂါဘယ ေပ်ာက္ကင္းသည္၊ ဤ မစ္ဂ်ီးဒ္၏ ဆီႏၵီးစားလွ်င္ မည္သည္မည္ဝါ ျဖစ္သည္ ဆိုၿပီး ရည္စူးစားေသာက္ၾကသည္။"

ဆီႏၵီးႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္ ဥပစာေပး စကားလည္း ရိွသည္။
“Góror sindí fore hár, húsonir maa hoddá loi bera."
အဓိပၸာယ္- အိမ္က ဆီႏၵီး သူတစ္ပါး စားေနသည္။ ဟူစန္၏ အေမကမူ ဟင္းခြက္ျဖင့္ ရြာလည့္ ေတာင္းစားေန ၾကသည္။
“မိမိဥစၥာကို စြန္႔၍ သူတပါးထံ၌ ကပ္ပါးေနသူကို ဥပမာေပးေသာ စကားျဖစ္သည္။"

 ပါဝင္ပစၥည္မ်ား---------------------(၁) ဆန္မုန္႔ညက္ (ဂူရီ)(၂) ႏို႔ခ်ဥ္ / ႏို႔       (ဒူဓ္)(၃) မဆလာ        (ေမာေဆာလႅာ့)(၄) ႏွမ္း               (ဂိုခ်္ရွာ)(၅) ေျမပဲ             (ဘာဒါမ္)(၆) အုန္းသီး        (နာဂ်္ေဂ်ာ္လ္)(၇) ထန္းလ်က္    (ထိုက္ဥ္ ေယာင္းမီရ)(၈) ဆား              (ႏူဏ္)(၉) ေရ                ( ဖာဏီး)မွတ္ခ်က္။ မဆလတြင္ ေတစ္ဖာတာ၊ ဇီယာႏွင့္ ေအလာဆီကိုသာ ထည့္သည္။

ျပင္ဆင္နည္း
------------------
ဆီႏၵီးထိုးနည္းမွာ သိပ္မလြယ္ေခ်။ ထိုးသူကြၽမ္းက်င္မွ အရသာျပည့္စံုေသာ ဆီႏၵီးကို စားႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။
ဦးစြာ ဆန္ကိုေဆးေၾကာၿပီး (၁)နာရီၾကာေအာင္ ေရစိမ့္ထားကာ ေျခနင္းေမာင္း သို႔မဟုတ္ ဆံုျဖင့္ ေထာင္းႀကိတ္ရသည္။ ဆန္ကို လံုးဝ ေက်ေက်ညက္ညက္ျဖစ္ေအာင္ ေထာင္းစရာ မလိုေခ်။

 မိုးၿဗဲဒယ္ၾကီး၌ လိုအပ္ေသာ ေရပမာဏထည့္ၿပီး ဆန္မုန္႔ညက္ကို ေရေပ်ာ္ဝင္သြားေအာင္ ေမႊကာ ေျမႀကီး၌ ထူးထားေသာ မီးဖိုႀကီးေပၚတြင္ ဒယ္ႀကီးကို တည္ရသည္။ ေအာက္က မီးကိုလည္း ေတာက္ေတာက္ ေလာင္ေစရသည္။ အိုးထိန္းအဖြဲ႕မွ အိုးတစ္အိုးကို တစ္ေယာက္စီက ဝါးျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ေယာင္းမ (ဓိုဝ)ျဖင့္ မနားတမ္းေမႊရသည္။ အုန္းသီးကို ပါးပါးေလး လီွးျဖတ္ထားရသည္။ အနည္းငယ္ ေနပူလွန္လွ်င္ ပိုေကာင္းသည္။ ေျမပဲကိုလည္း အခြံခြာၿပီး ျခမ္းကြဲသြားေအာင္ အသာေလး ေထာင္းကာ ေျပာင္စင္ေအာင္ ထားရသည္။ ေလွာ္ၿပီးသား ေျမပဲဆိုလွ်င္ ပိုေကာင္းသည္။ မေလွာ္လွ်င္လည္း ရပါသည္။ အားလံုး အဆင္အသင့္ လုပ္ထားရသည္။ ဆန္မႈန္႔ႏွင့္ ေရ ေပါင္းသြားၿပီး ဆူစျပဳလာသည့္အခါ ထန္းလ်က္ကို ထည့္ရသည္။

ဤအခ်ိန္သည္ အလြန္သတိထားရမည္ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ အိုးထိန္းႏွင့္ အျခားအိုးထိန္းကူ တစ္ေယာက္/ႏွစ္ေယာက္ (အိုးႀကီးလွ်င္ လူလည္း အမ်ားလိုသည္) တို႔သည္ ဝါးႏွင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ေယာင္းမကိုယ္စီျဖင့္ အဆက္မျပတ္ ေမႊရသည္။  ႏွပ္လာသည့္ အခါ အိုးထိန္းသည္ ေျမပဲ၊ အုန္းသီး၊ ႏို႔ခ်ဥ္တို႔ကို ေရာထည့္လ်က္ အဖုံးအုပ္ကာ အေပၚက အေလးတစ္ခုခု တင္၍ ဖိထားရသည္။ ဤအခါ မီးေတာက္မ်ားကို ေလ်ာ့ခ်ရသည္။ အၿပီးႏွပ္လာသည့္ အခါ အနီးအနား၌ ဆီႏၵီး နံ႔သင္းတပ်ံ႕ပ်ံ႕ ေမႊးႀကိဳင္လာသည္။ အိုးအဖံုး လွန္ၾကည့္လွ်င္ ဆီႏၵီးမ်က္ႏွာျပင္သည္ အက္ကြဲကာ ေရႊညိဳေရာင္ျဖစ္ လာေၾကာင္းကို ေတြ႕ရသည္။ အိုးထိန္းတို႔အဖြဲ႕သည္ လည္း ေခြၽးတၿဖိဳက္ၿဖိဳက္ႏွင့္ လိုအပ္ေသာ ေရႊဆီႏၵီးရလာသည္။

==========================

အပိုင္း (၁)ႏွင့္ (၂) တို႔ကို ဤေနရာမွ ႐ႉ႕ႏိုင္ပါသည္။
အပိုင္း (၄) ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ပါ။

႐ိုအစားအစာႏွင့္ ပတ္သတ္သည့္  အႀကံေပးခ်က္မ်ား၊ ဗဟုသုတမ်ား  မွ်ေဝလိုပါက comments box တြင္ေရးသားပါ ရန္ေတာင္းဆိုပါသည္။ Inshaallah, ေဖာ္ျပလာေသာ စာကို သက္ဆိုင္ရာ POSTမ်ားတြင္ ျဖည့္စြက္ေပးပါမည္။ လူႀကီးမင္းတို႔၏ စာတစ္ေၾကာင္းသည္ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္ေသာ ႐ိုဟင္ဂ်ာယဥ္ေက်းမႈ ေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္ပါေစ။ အာမိန္း။


Thursday, July 7, 2016

သီရိအီဒ္ပြဲေတာ္ (႐ိုဟင္ေလး)



သီရိအီဒ္ပြဲေတာ္

ေရးဖြဲ႕သူ- ႐ိုဟင္ေလး

ရင္ေမာ့ေစာင့္ေမွ်ာ္  အီးဒ္ပြဲေတာ္၊
ရႊင္လန္းဆိုက္ေဖာ္  ျမဴးထူးေခၚ။
သွ်ာဝါလ္စႏၵာ  သဝဏ္လႊာ၊
႐ႉေျမာ္ငါတို႔  ေကာင္းကင္မွာ။

စိတ္ကူးဂ႐ိုက္  ထပ္လဲေပၚ၊

ညဥ့္နက္မဆံုး  အိပ္မေပ်ာ္။
အာ႐ုဏ္လင္းႏိုး  ေရမိုးခ်ဳိး၊
ဝတ္သစ္ဆင္ကာ နံသာေမႊးထိုး။

ညီကိုပီတာ  တန္းစီကာ၊

ေသာဂ္ဘီရ္ရြတ္ဖတ္  အီဒ္ဂါ့ဟ္သြား။
ရပ္ရြာလူထု  တစ္ေနရာစု၊
အီးဒ္ပြဲႏုမားဇ္  ေပါင္းဝတ္ျပဳ။
အီးဒ္ဂါးဟ္အျပန္  ကေဘာ္ရ္သို႔၊
ဒူဝါေမတၱာ  သန္းခ်ီပို႔။

ဆလာမ္ႏႈတ္ဆက္  ေပြ႕ဖက္ၿမဲ၊

ဆင္းရဲခ်မ္းသာ  မခြဲျခားဘဲ။
အိမ္ဗိမၼာန္က  ခ်ဳိစမိုင္က္၊
တစ္ရြာလံုးလိႈင္  ေမႊးနံ႔ႀကိဳင္။
မိတ္သဂၤဟ  လက္တြဲေပါင္း၊
လည္ျပဳဂါရဝ  ေဆြမ်ိဳးရင္း။

တစ္အိမ္ေနာက္  တစ္အိမ္ဝင္၊

ပေလြသံဇဥ္  ၿငိမ့္နားဆင္။
ပီတိအျပည့္  အီးဒ္ပြဲေန႔၊
ကုန္ဆံုးသြားဟန္  တစ္မိနစ္။

+++++++++++-------+++++++++++

Eid Especial 

Friday, July 1, 2016

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေျပာေသာ ပညာရဲ႕သေဘာ

ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေျပာေသာ ပညာရဲ႕သေဘာ



ပညာဆုိသည္မွာ စာအုပ္စာတမ္းတတ္၍ စာသိမႈကုိ ပညာဟု မဆုိေပ…။ပညာသည္ "အတုိင္းအဆမထင္" အလြန္က်ယ္ေျပာ နက္နဲလွေပသည္…။
ဤကမၻာရွိစာအုပ္အားလုံးပင္လွ်င္ ပညာအားလုံးကုိ ေလာကျပင္က်ယ္ တည္းဟူေသာ ေက်ာင္းျကီး၌ က်ေနာ္တုိ႔သည္ ပုခက္တြင္းမွ ေျမျကီးထဲသုိ႔ေရာက္သည္အထိ ပညာသင္သားမ်ားျဖစ္ေနျကေစသည္…။ထုိ႔ေျကာင့္ ပညာသင္ျကားမႈသည္ အမွန္စင္စစ္အားျဖင့္ သူ၏ တသက္ပန္တြင္ ကုန္ဆုံးသည္ဟု မဆုိႏုိင္ေပ…။
ပညာတတ္သူသည္ ေလာကရွိအရာရာကုိ အခြင့္အလမ္းလုိက္ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ႏုိင္စြမ္းေသာ ဥာဏ္အားကုိ၎…။မိမိအျမင္အရ စိတ္ေနစိတ္ထား စိတ္ဓါတ္ကုိ၎…ျပဳျပင္ ျပဳစု စီမံထားခဲ႔သူသာလွ်င္ ျဖစ္သည္…။
ဘီေအေအာင္ေစကာမူ ပါရဂူဘြဲ႕ျကီးပင္ ရေစကာမူ ပထမေက်ာ္ျကီးပင္ျဖစ္ေစကာမူ အသက္အရြယ္မည္မွ်ပင္ ျကီးရင့္ေစကာမူ ပညာဆုိေသာ သဘာဝ အဓိပၸါယ္ကုိ ေကာင္းစြာသုံးသပ္နားလည္ျခင္းမရွိေသာ္ တကယ္အရာမေရာက္ အသုံးမဝင္ႏုိင္ေပ…။
[ ပညာဟူသည္ စာအုပ္မ်ားထဲ၌သာ ရွိသည္ မဟုတ္ စာအုပ္ကုိေက်ာ္၍ ျမင္ျမင္စြမ္းႏုိင္ျခင္းကုိ ေဆာင္ႏုိင္ရေပမည္…။
ပညာသည္ လူ၏ ဥာဏ္ကုိသာ ျပဳျပင္တုိးခ်ဲ႕ရုံသာ မက လူ၏ စိတ္ေနစိတ္ထား အယူအဆမ်ားကုိလည္း တုိးတက္ေစရမည္…။
လူထု၏ ဆႏၵအား လုပ္အားကုိ ႏူးညႊတ္ေစရမည္…။
ရာဇဝင္ကုိ သိရုံသာ မဟုတ္ ရာဇဝင္ဖန္တီးႏုိင္ရမည္…။
ေလာကဓါတ္ပညာကုိ သိရုံသာမဟုတ္ ေလာကဓါတ္ပညာကုိ တုိးခ်ဲ႕ႏုိင္ရမည္…။
ပထမ ပညာကုိသာ သိရုံသာမဟုတ္ ေျမသစ္ေရသစ္ ေတာေတာင္တုိ႔ကုိ ရွာေဖြစုံစမ္းႏုိင္ရမည္…။
ေလာက အေျကာင္းကုိ နားလည္ေစရုံသာ မဟုတ္ သည့္ထက္ေကာင္းေသာ ေလာကကုိဖန္ဆင္း ႏုိင္ရမည္…။
ဤကား ပညာ၏ သရုပ္အက်ဥ္းမွ်ေပတည္း…။ ]
ပညာသည္ ကာလ ေဒသ ပေယာဂႏွင့္ ယွဥ္ရမည့္ ပညာတြင္ သညာလည္းပါသည္…။ဥာဏ္ႏွင့္လည္းယွဥ္ရမည္…။ဥာဏ္ခ်ည္းသာတုိးတက္၍ သညာ မရွိပါမူလည္း ဤမ်ွပုိမုိဆန္းက်ယ္ အေျပာက်ယ္လွေသာ ေခတ္သစ္အေျကာင္းကုိ နားမလည္ႏုိင္ေပ…။
ေလာကဓါတ္ပညာကုိ မတတ္မသိပဲ ေလာကဓါတ္ပညာဥာဏ္ကုိသာလ်ွင္ ေလာကဓါတ္ပညာ၏ တန္ဖုိး ဒင္ျပည့္ က်ပ္ျပည့္ မသုံးႏုိင္ေပ…။
တုိင္းျပည္အေျခအေန ျပသနာ ေခတ္အေျခအေန ႏွင့္ မယွဥ္ပါးမူ တုိင္းျပည္ေထာင္ျခင္း ေခတ္ျပင္ျခင္း မျပဳႏုိင္ေပ…။
ေမြးကတည္းက ေသသည္အထိ အယူဝါဒ အေျပာင္းအလဲ မရွိ တရားေသစြဲကုိင္သူသည္ ပညာတတ္ဟု မဆုိႏုိင္ေပ…။
လူတစ္ေယာက္၏ သက္တမ္းတြင္ အစပထမက သိျမင္လာေသာ စိတ္ေနစိတ္ထား ဝါဒတုိ႔သည္ အမွန္ခ်ည္း မဟုတ္ အက်ဳိးမရွိမွားယြင္းေနပါက ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲရမည္ သာတည္း…။
---
ွဗုိလ္ခ်ဳပ္ဆုိလုိသည္ကား…
က်ေနာ္ ဤသုိ႔ သုံးသပ္မိပါ၏…။
စာတတ္ရုံ စာေတြအမ်ားျကီးသိရုံျဖင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ ပညာရွိျပီ ပညာတတ္ျပီဟု မယူဆႏွင့္ဦး ပညာဆုိသည္မွာ ေသသည္အထိ သင္မကုန္ႏုိင္သည့္ အရာျဖစ္သည္ဟု ဆုိျခင္းျဖစ္သည္…။
ပညာရွိသူ ပညာတတ္သူ မွန္လွ်င္ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ႏုိင္စြမ္းရွိရုံမက မိမိစိတ္ကုိ ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းႏုိင္ရေပဦးမည္…။
ထုိ႔အျပင္
ပညာ၏ သေဘာသဘာဝကုိ သရုပ္က်ဥ္း ခြဲျပထား၏…။ဤသည္မွာ ပညာသည္ သူ႔အပုိင္းအျခားႏွင့္ သူ ရွိေျကာင္းဆုိလုိျခင္းျဖစ္၏…။
ဥပမာ…ေဆးပညာ…ႏုိင္ငံေရးပညာ…စစ္ပညာ စသျဖင့္…။
ပညာ၏သေဘာမွာ စာအုပ္ထဲက အေျကာင္းေတြကုိ သိရုံႏွင့္မျပီး စာအုပ္ထက္ေက်ာ္ျမင္ႏုိင္စြမ္းလည္းရွိရဦးမည္…။စာအုပ္ထဲကဟာေတြ မွတ္သားႏုိင္တာ ပညာမဟုတ္ေသးဘူး…သညာစြမ္းရည္ျဖစ္၏…။
သညာသည္ အားလုံးကုိမွတ္၏…။မွန္သည္ မွားသည္အကုန္မွတ္၏…။ပညာကေတာ့ ဘယ္ဟာမွန္သည္ ဘယ္ဟာမွားသည္ ဘယ္အက်ဳိးရွိသည္ ဘယ္ဟာ အက်ဳိးမရွိဘူး စသျဖင့္ ေဝဖန္ပုိင္းျခား ဆင္ျခင္သုံးသပ္ ျပႏုိင္စြမ္းရွိ၏…ဟုဆုိလုိျခင္းျဖစ္၏…။
ျပီးေတာ့ တုိးတက္ေအာင္ ျပဳမူႏုိင္ျခင္းသေဘာလဲ ပါေသးသည္ ဟုသရုပ္ျပထားေပသည္…။
အဲ႔လုိ ခြဲျပ ေျပာျပႏုိင္တဲ႔အတြက္
လူထုဆႏၵကုိ စည္းရုံးႏုိင္ျပီး …လူထုကုိ အလုပ္ေစလာသည္ဟု ပညာ၏ စြမ္းပကားကုိလဲ ျပဆုိထားေသး၏…။
ထပ္ျပီး ဆန္းသစ္ႏုိင္ရမည္ အသစ္ေတြရွာေဖြႏုိင္ရမည္…ပုိေကာင္းေအာင္လုပ္ႏုိင္ရမည္…။
ထုိ႔အျပင္ သညာကုိလည္း ပစ္ပယ္လုိ႔မရေျကာင္း ျပဆုိထားသည္…။
ကာလ ေဒသ ပေယာဂႏွင့္ ယွဥ္ရမည္ဆုိျခင္းမွာ
အခ်ိန္ေနရာအားထုတ္လုပ္ကုိင္ႏုိင္ျခင္းျဖင့္ ဆင္ျခင္သုံးရမည့္သေဘာတြင္ မွတ္သားထားႏုိင္မႈမ်ားလည္းပါသည္ ဟုဆုိျခင္းျဖစ္သည္…။
အေျခခံ သညာမ်ား…(ဥပမာ…အတန္းပညာေရး)
ပညာရပ္အပုိင္းအျခားႏွင့္ ဆုိင္ရာဆုိင္ရာ သိထားမွတ္သားထားႏုိင္ရမည္ဟု ေျပာထားျခင္းျဖစ္၏…။
ဒါမွ လူေတြရဲ႕ ပညတ္ အျဖစ္စနစ္ေတြကုိ နားလည္ႏုိင္ ဆက္ဖန္တီးႏုိင္မည္ျဖစ္သည္…။
ေမြးထဲ က်ေနာ္တုိ႔ ရထားေသာ သညာမ်ားရွိသည္…။ထုိထဲတြင္ အယူအဆမ်ားလည္းပါသည္…။ဒါကုိ ေကာင္းလုိ႔စြဲကုိင္ထားတာ အေျကာင္းမဟုတ္ မွန္ကန္အက်ဳိးရွိပါက ျပသနာမရွိ မေကာင္းပဲ အစြဲျကီး ဆြဲကုိင္ထားႏုိင္တာကုိ ပညာဟုေျပာမရေပ…။
ထုိ႔ေျကာင့္ ပညာရွိသေဘာတြင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲႏုိင္ျခင္းလဲရွိရေပဦးမည္တည္း…။
အႏွစ္ခ်ဳပ္ဆုိရလွ်င္
ပညာသည္ ဆင္ျခင္သုံးသပ္ေဝဖန္ပုိင္းျခားေပးသည္…။အမွား အမွန္ အက်ဳိးရွိသည္ မရွိသည္ကုိ သိေစသည္…။စိတ္အား ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းေပးသည္…။ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲတုိးတက္ဆုိရုံသာမက ဆန္းသစ္လြင္ေစေပ၏…။
----
‪Zeroneo‬

Ref:
စာညႊန္း-ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္းဆန္း၏ ႏုိင္ငံေရး ဂႏၲဝင္ စာအုပ္မွ >>
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကုိယ္တုိင္ေရးသားထားေသာ ကုိယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိ (သူ၏ဘဝအေျကာင္း)စာမူမ်ားမွ>>
ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏ ေက်ာင္းသားဘဝအား ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိယ္တုိင္ ေရးသား ေဖာ္ျပထားေသာ အခန္းမွ>>
ေကာက္ႏူတ္ကူးယူ ေဖာ္ျပ သုံးသပ္ပါသည္…။
ရွာေဖြစုေဆာင္း တင္ျပသူ -ေမာင္ေက်ာ္ရင္
၁၉၆၉ခုႏွစ္ -ေဖေဖၚဝါရီလ၌ အမွတ္-၂၃ ဦးေကာင္းလမ္း ျကည့္ျမင္တုိင္ျမဳိ႕နယ္
ရန္ကုန္ျမဳိ႕ စိန္ပန္းျမဳိင္ စာေပမွ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အထူးထုတ္အျဖစ္ ပထမအျကိမ္ အုပ္ေရ ၆၀၀၀ခန္႔ ျဖန္႔ခ်ီခဲ႔ပါသည္…။
ဤစာအုပ္သည္ က်ေနာ္ ဖတ္ဖူးသမွ် ဗုိလ္ခ်ဳပ္အေျကာင္း စာေပမ်ား၍ ခုႏွစ္အရေစာဆုံးစာအုပ္ျဖစ္ျပီး အျပည့္စုံဆုံး စာအုပ္ျကီးျဖစ္ပါသည္…။
အေျကာင္းေျကာင္းေျကာင့္ ယခုေခတ္၌ ဤမူရင္းစာအုပ္မွာ ရွာပါးသြားျပီျဖစ္ေသာေျကာင့္ …
ဗဟုသုတအရေသာ္လည္းေကာင္း …ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏ အေတြးအျမင္…
ဗုိလ္ခ်ဳပ္၏ စိတ္ေနသေဘာထားမ်ားကုိ သိျကေစကုန္ရန္ ေစတနာျဖင့္သာ ျပန္လည္မွ်ေဝျခင္းျဖစ္ပါသည္…။
---
-မွတ္စုျကမ္း
#zeroneo